Tydzień Życia i Rodziny

Rodzina oparta na małżeństwie stanowi naturalne środowisko narodzin i wychowania dzieci, a tym samym zapewnia przyszłość całej ludzkości. Przypomniał o tym Benedykt XVI podczas niedzielnej modlitwy Anioł Pański. Przyłączył się też do apelu włoskich biskupów, którzy zwrócili uwagę, że życia nie można odmówić nikomu ani dysponować nim do tego stopnia, że przerywa się je, dokonując aborcji czy eutanazji.

Poniżej publikujemy polski przekład papieskiego rozważania

Drodzy bracia i siostry!

Dziś we Włoszech obchodzony jest Dzień Życia, ogłoszony przez Konferencję Episkopatu pod hasłem „Miłować życie i pragnąć go”. Serdecznie pozdrawiam tych, którzy przybyli na Plac św. Piotra, aby dać świadectwo swego zaangażowania na rzecz życia od poczęcia po jego naturalny kres. Przyłączam się do włoskich biskupów i ponawiam apel wielokrotnie kierowany również przez moich czcigodnych poprzedników do wszystkich mężczyzn i kobiet dobrej woli, by okazali się otwarci na wielki i tajemniczy dar życia. Życia, które jest dziełem Bożym, nie wolno odmówić nikomu, nawet najmniejszemu i bezbronnemu nienarodzonemu, tym bardziej, gdy dotknięty jest poważnym kalectwem. Jednocześnie za pasterzami włoskiego Kościoła wzywam, by nie ulegano ułudzie, że można dysponować życiem do tego stopnia, aby „zgodzić się na jego przerwanie przez eutanazję, maskując ją pod płaszczykiem ludzkiej litości”.

W diecezji Rzymu rozpoczyna się dziś „Tydzień Życia i Rodziny”. To okazja, aby modlić się i zastanowić nad rodziną, która jest „kolebką” życia i wszelkiego powołania. Rodzina oparta na małżeństwie stanowi naturalne środowisko dla narodzin i wychowania dzieci, a więc i dla zapewnienia przyszłości całej ludzkości. Zauważamy jednak, że przeżywa ona głęboki kryzys i musi stawiać dziś czoło rozlicznym wyzwaniom. Należy zatem bronić rodziny, pomagać jej, otaczać ją opieką i dowartościowywać w jej niepowtarzalnej wyjątkowości. Zadanie to należy przede wszystkim do małżonków, ale pierwszorzędnym obowiązkiem Kościoła i każdej instytucji publicznej jest wspierać rodzinę inicjatywami duszpasterskimi i politycznymi, które brać będą pod uwagę rzeczywiste potrzeby małżonków, osób w podeszłym wieku oraz młodego pokolenia. Pogodny rodzinny klimat, oświecony przez wiarę i przez świętą bojaźń Bożą, sprzyja także kiełkowaniu i rozkwitowi powołań na służbę Ewangelii. Myślę tu w szczególności, oprócz powołanych do pójścia za Chrystusem drogą kapłaństwa, o wszystkich zakonnikach, zakonnicach i osobach konsekrowanych, które wspominaliśmy w ubiegły piątek, w Światowym Dniu Życia Konsekrowanego.

Drodzy bracia i siostry, módlmy się, ażeby poprzez stały wysiłek na rzecz życia i instytucji rodziny nasze wspólnoty były miejscem jedności i nadziei, gdzie odnawia się, choć pośród licznych trudności, wielkie „tak” powiedziane autentycznej miłości i rzeczywistości człowieka i rodziny, zgodnie z pierwotnym planem Bożym. Prośmy Pana, za wstawiennictwem Najświętszej Maryi, by wzrastał szacunek dla świętości życia, zdawano sobie coraz lepiej sprawę z prawdziwych potrzeb rodziny i wzrastała liczba tych, którzy przyczyniają się do realizacji na świecie cywilizacji miłości.