Pielgrzymka tak cudowna jest

„Pielgrzymka tak cudowna jest” – można usłyszeć w młodzieżowej piosence. I rzeczywiście, wędrowanie do Maryi przez miasta i wsie jest dla każdego czymś wyjątkowym. Przede wszystkim dlatego, że nie co dzień człowiek wybiera się na kilkunastodniową pieszą wędrówkę, gdzie po drodze mija takie same lasy, pola i domy, a jednak przeżywa coś niecodziennego.

O szczególnym charakterze pielgrzymowania świadczy jego specyficzny klimat, sprzyjający refleksji i modlitwie. To właśnie w drodze rodzą się myśli i natchnienia pozwalające spojrzeć ze spokojem zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość. To właśnie idąc, mijając polską codzienność, można spotkać przechodzącego Chrystusa.

Pielgrzymka to przygoda. Boży wędrowiec odwiedza nie tylko nowe zakątki Ojczyzny, ale bardziej poznaje i odkrywa obszary swojej osobowości i nie do końca jeszcze ukształtowane sfery swojego sumienia.

Tworzący grupę pielgrzymkową stanowią wyjątkową wspólnotę. Łączy ich ten sam cel – Częstochowa. Jednoczy więź modlitwy, ból w nogach i wspólne poszukiwanie noclegu. Każdy czuje się tu zauważony. Nie ma anonimowych twarzy. Nieważne, ile masz lat, gdzie mieszkasz, który raz idziesz…

Pielgrzymka w dzisiejszym świecie jest też z pewnością jakimś fenomenem. W kulturze gloryfikującej przyjemność i rozrywkę, pielgrzymowanie jawić się może jako bezsensowny wysiłek, który kończy się chwilą spojrzenia na wizerunek Jasnogórskiej Pani. A jednak znajdują się „szaleńcy Maryi”, którzy decydują się poświęcić swój urlop czy swoje wakacje i wyruszają w pątniczą drogę.