Listy do redakcji

Nowenna w farze poznańskiej PK25/2007

W numerze 25. „Przewodnika Katolickiego” z dnia 24.06.2007 r. ze szczególną uwagą przeczytałem artykuł „Maryjne pogotowie”, w którym wspomniano o środowej nowennie do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, jaka od 55 lat odbywa się w poznańskiej farze.

W latach 1954-1960, mieszkając w Poznaniu, uczęszczałem na nabożeństwa nowennowe do kościoła farnego w związku z czym pragnę podzielić się kilkoma informacjami o tym nabożeństwie.

W tym czasie w każdą środę odbywały się trzy nabożeństwa nowennowe, rano o godzinie 7 oraz wieczorem o 18 i 19.30.

Najliczniej wierni uczęszczali na nowennę o godz. 18, wypełniając cały kościół farny. Nowennę prowadził wówczas proboszcz parafii farnej ks. prałat Jany, wygłaszając w trakcie nabożeństwa kazanie tematycznie związane z kultem do Matki Bożej. Po kazaniu podawał prośby i podziękowania, jakie zostały złożone w ciągu tygodnia. Niektóre z nich odczytywał.

Pamiętam, że w tym czasie liczba próśb była w granicach od 4 do 4,5 tysiąca, a liczba podziękowań od 1000 do 1500. W oparciu o powyższe liczby można śmiało przypuszczać, że było to w tym czasie największe tego rodzaju nabożeństwo w Polsce.

Z poważaniem

Andrzej Jax

Urszulanki PK24/2007

Pozwalam sobie na uzupełnienie artykułu Urszuli Borkowskiej z numeru 24. „Przewodnika Katolickiego” pt. „Niezłomne nauczycielki”.

W akapicie „Zahamowany rozwój” ww. artykułu Autorka podaje, iż „szkoły w tzw. GG zostały zlikwidowane już w listopadzie 1939 r.”, co niezupełnie zgadza się z rzeczywistością. Otóż Szkoła Podstawowa SS. Urszulanek w Krakowie nauczała przez całą wojnę. Okupant niemiecki zamknął gimnazjum i liceum, równocześnie rekwirując budynki gimnazjum i internatu dla „niemieckiej służby pomocniczej” (zamieszkały tam niemieckie telefonistki). Budynki szkoły podstawowej i klauzury pozostawiono siostrom. Szkoła funkcjonowała więc w przedwojennym budynku i na każdym poziomie prowadziła tylko jedną klasę, co powodowało, że były one bardzo liczne (w I klasie – 43 uczennice). Przełożoną krakowskiego domu przez całą wojnę była M. Jadwiga Glema, a dyrektorką szkoły S. Aniela Pietrzyk. Siostry prowadziły również dla dziewcząt starszych kursy gospodarstwa domowego, które były przykrywką tajnego średniego nauczania. Opisuję powyższe wydarzenia na podstawie własnych wspomnień, gdyż po wysiedleniu z Poznania wraz z rodziną znalazłam się w Krakowie i tam w marcu 1940 r. rozpoczęłam naukę w I klasie szkoły podstawowej. W czerwcu 1945 r. ukończyłam 6-klasowy kurs obowiązujący przed wojną dla szkół podstawowych. W II klasie urszulańskiej szkoły przystąpiłyśmy do I Komunii św., a w VI klasie (czerwiec 1945 r.) zostałyśmy bierzmowane przez ks. Adama Stefana kard. Sapiehę. Na zakończenie nauczania zdałam egzamin wstępny do gimnazjum i z zaświadczeniem krakowskiej szkoły – po powrocie do Poznania, we wrześniu 1945 r. rozpoczęłam naukę w Gimnazjum i Liceum SS. Urszulanek, gdzie zdałam maturę w czerwcu 1951 r. Z krakowskiej szkoły podstawowej do Poznania wróciły jeszcze 3 koleżanki, z którymi spotkałyśmy się w urszulańskim gimnazjum. Atmosfera szkoły zaowocowała przyjaźniami, które 56 lat po maturze powodują nasze częste spotkania wspomnieniowo-dyskusyjne, a co 5 lat uroczyste spotkania jubileuszowe. Wspominamy naszą Wychowawczynię, która matkowała nam przez 6 lat i nauczycieli, którzy dali nam rzetelne podstawy do dalszych studiów. Niestety nie możemy się już z Nimi spotkać.

MK-J