Kocham ? jak to łatwo powiedzieć

O miłości powiedziano i wciąż mówi się bardzo wiele. Chyba każdy człowiek ma swoje życiowe doświadczenia. Losy ludzkich miłości są różne, mimo to jest ona centralną sprawą życia.

Już małe dziecko ma świadomość istnienia miłości. Wie także, że wyraża się ona przez specjalne gesty. Można powiedzieć, że małe dziecko ma prawidłowy obraz miłości, który później bywa deformowany. Jak dostrzec właściwy obraz ludzkiej miłości we współczesnym świecie, w którym spotykamy tak wiele zła i nienawiści? Człowiek bytuje na granicy dwóch światów: przyrody i duchowego. Nie jest ani zwierzęciem, ani aniołem. Jest osobą wyposażoną w trzy najważniejsze cechy, zdolności – są to: rozumność, wolność i miłość. Człowiek ma rozum, może poznawać świat i siebie, rozwijać się. Jest istotą wolną, może wybierać, kierować sobą. I jest istotą kochającą, zdolną do kochania i bycia kochanym. Warto zatrzymać się nad tą ostatnią cechą – nad miłością.

Jak wygląda prawdziwa miłość? Cóż oznacza tak często nadużywane słowo „kocham”? Oto bardzo łatwy test, za pomocą którego rozpoznamy szczerość, prawdziwość miłości: jeśli kochasz, to pragniesz spotykać się; jeśli kochasz, to pragniesz rozmawiać; jeśli kochasz, to pragniesz poświęcać się; jeśli kochasz, to pragniesz przebaczać.

Chłopak i dziewczyna związani jakimś uczuciem chcą się ze sobą spotykać. Najchętniej przebywaliby ze sobą 24 godziny na dobę. Jeśli jest to prawdziwe uczucie, najprawdopodobniej założą rodzinę. Czeka ich wiele lat wspólnego życia. Kiedyś pewien mężczyzna, który bardzo przeżywał śmierć swojej żony, powiedział, że żył z nią przez 53 lata, 5 miesięcy i 20 dni. Była dla niego tak ważna, że policzył dokładnie wszystkie wspólnie przeżyte dni. Czasami pojawiają się lęki, że po latach miłość przechodzi w przyzwyczajenie. Myślę, że jeśli między chłopakiem a dziewczyną, a potem małżonkami, istnieje prawdziwa miłość, to nigdy nie pojawi się znużenie.   

Jeśli chłopak i dziewczyna pragną się spotykać, to pragną też rozmawiać ze sobą. Pragną mówić sobie wszystko to, co jest dla nich ważne. Zdarza się, że tak bardzo sobie ufają, że dzielą się wzajemnie sprawami, o których nie powiedzieliby nikomu innemu: rodzicom, przyjaciołom, znajomym.

Pragną też poświęcić się, choć prawdziwe oddanie się drugiej osobie, poświęcenie jej wszystkiego, co się ma, całego swojego życia, jest niezwykle trudne. W tym jednak przejawia się prawdziwe uczucie, prawdziwa miłość. Jeśli naprawdę kocham, to jest to miłość, w której nie brakuje wyrzeczeń. I czwarta wskazówka – przebaczenie. Bardzo ważne, aby nauczyć się go już w przyjaźni, narzeczeństwie. W małżeństwie nauka może być bardzo trudna. Przebaczenie nie jest czymś łatwym, ale na pewno bardzo potrzebnym i możliwym.

Gdy więc naprawdę kochasz swoją dziewczynę czy swojego chłopaka, to pragniesz spotykać się, rozmawiać, poświęcać się i przebaczać. Pewnie każdy z was mógłby dodać jeszcze wiele innych myśli do tych czterech wskazówek. Clif Richard napisał książkę pt.: „Ty, ja i Jezus”. Życzę zakochanym, żeby byli razem, a między nimi zawsze był Jezus. On ich będzie łączył. Pan Bóg jest dobrym „reżyserem”. Wystarczy Mu zaufać, a wszystko będzie na swoim miejscu.

Wojciech Szolek

Drodzy Młodzi!

Chcecie opowiedzieć o swoich doświadczeniach duchowych? Podzielić się niezwykłą historią albo swoimi przemyśleniami na temat Pana Boga, wiary, Kościoła, polityki? A może byliście w ciekawym miejscu albo przeżyliście wyjątkowe rekolekcje? Nurtują Was problemy młodzieży? Coś Wam się podoba lub nie podoba u rówieśników? Napiszcie do nas na adres: ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań (koniecznie z dopiskiem: Przewodnik Młodych) albo wyślijcie e-maila (młodzież@przk.pl). Czekamy na Wasze listy!

Wojciech Nowicki

Miłość jest drogą

            Symbolem naszej tęsknoty za miłością jest Mały Książę – postać, którą stworzył Antonie de Saint-Exupéry. Poznaje tych, którzy żyją w samotności i nie potrafią kochać. Szybko jednak przekonuje się, że tacy ludzie są godni współczucia, że skazują siebie na pozory szczęścia, że żyją w świecie złudzeń. Jednak dzięki takim bolesnym spotkaniom upewnia się, że także on nie może być szczęśliwy, dopóki nie nauczy się kochać i dopóki nie doświadczy przyjaźni. I wtedy właśnie pojawia się lis. Dopiero teraz Mały Książę ma szansę odkryć trudne reguły tworzenia więzi. Najpierw trzeba być bardzo cierpliwym. Z początku nie można podchodzić zbyt blisko. I lepiej nic nie mówić. Mowa jest przecież źródłem nieporozumień. Ale każdego dnia można siadać coraz bliżej, a radość spotkań będzie stawała się coraz większa. Aż któregoś dnia zniknie strach i niepokój. Dokona się proces oswojenia i zaufania. Odtąd wierność i odpowiedzialność w obliczu kogoś, kogo oswoiłem, staje się ważniejsza niż moje własne bezpieczeństwo i życie.

            Teraz Mały Książę może już wrócić na swoją planetę. Postronnemu obserwatorowi wydaje się ona taka sama jak przed podróżą: ta sama róża, to samo krzesełko, te same wulkany. Ale przecież najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Teraz sam Mały Książę jest zupełnie inny. Potrafi już kochać i rozumieć różę swego życia. Potrafi być wierny i odpowiedzialny. Pozostając na małej planecie, uczestniczy w tej miłości, która nie ma granic. On już wie, że nie trzeba szukać drogi do miłości. To miłość jest drogą. Jest to droga, która wymaga cierpliwości i dyscypliny. Jest to droga dla tych, którzy mają odwagę podążać za największymi pragnieniami własnego serca i którzy potrafią stawiać sobie mądre wymagania.

Fragment książki ks. Marka Dziewieckiego pt.: „Młodzi w poszukiwaniu szczęścia”

WN