Anonim (IX w.) na Niedzielę Palmową

(...) fakt, że niesiemy te gałązki zawiera w sobie wielką tajemnicę. Oliwka bowiem, niosąca w owocu ukojenie bólu i trudu, oznacza uczynki miłosierdzia; także i słowo „miłosierdzie” po grecku brzmi „oleos”. Palma zaś, choć ma twardy pień, posiada wspaniały koniec, czyli koronę, czym pokazuje, że przez twardość życia mamy się wznosić ku piękności ziemskiej ojczyzny. I dlatego Dawid, poeta i psalmista, śpiewa o mężu sprawiedliwym: „sprawiedliwy zakwitnie jak palma” (Ps 91, 13). Nieśmy więc gałązki oliwne w ręku, okazując w postępowaniu moc miłosierdzia. Weźmy więc i gałązki palm, abyśmy za spełnione uczynki miłosierdzia nie wyglądali ziemskich radości, ale piękna niebiańskiej ojczyzny, gdzie nas wyprzedził Pan nasz Jezus Chrystus, który wedle Apostoła jest kresem Prawa dla każdego wierzącego (Rz 10, 9).

Nie pominiemy jednak wiersza psalmu, który śpiewał tłum, wybiegłszy naprzeciw Pana: „Hosanna na wysokości, błogosławiony, który idzie w imię Pańskie, hosanna na wysokości” (Mt 21, 9). Nadejście bowiem wcielenia Pańskiego nie tylko stanowiło zbawienie ludzi na ziemi, ale także aniołów w niebie, bo w miarę jak ludzie na ziemi są zbawieni, zostaje uzupełniona liczba aniołów zmniejszona upadkiem szatana. A więc „Hosanna na wysokości” to jakby było powiedziane: „Zbaw nas Ty, który jesteś zbawieniem na niebiesiech”. I gdy bardzo pobożnie błagają o to zbawienie, ponownie mówią: „Hosanna na wysokości”.

Do tego zbawienia oby wam pozwolił dojść błogosławiony Chrystus, który przychodzi w imię Boga Ojca, z którym żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Ojcowie żywi, t. 2, Kraków 1979