Radujcie się!

Duch Święty, którym zostaliśmy ochrzczeni, uzdrawiając naszą przeszłość i przyszłość, stawia nas wprost przed Bogiem

Niedziela radości, środek adwentowego oczekiwania, a więc kilka ewangelicznych przepisów na radość.

Przepis pierwszy – wspomnij wielkie dzieła Boże! Pamięć o Bogu działającym w naszej osobistej historii kształtuje tożsamość i postawę dziękczynienia. Obiecany Duch Święty pomaga nam spojrzeć po Bożemu na życie, czyli odkryć, że wszystko, co się wydarzyło, jest moją drogą powrotu do domu Ojca. Pomaga nam dostrzec zło, które ostatecznie zbliża nas do Boga przez okazane nam miłosierdzie. Czy gdyby twoje życie ułożyło się zgodnie z twoimi oczekiwaniami, czytałbyś teraz ten tekst?

Przepis drugi – podziękuj! Bóg może cię obdarowywać, gdy stajesz się zdolny do przyjęcia Jego darów. A jedną z potrzebnych dyspozycji serca jest dziękczynienie. To coś więcej niż Jakubowe odkrycie, że „Prawdziwie Pan jest na tym miejscu, a ja nie wiedziałem” (Rdz 28,16). To rozpoznanie w historii życia, że On naprawdę mnie kocha. I naprawdę nikomu nie jest łatwo to odkryć. Nikt z nas tak po prostu nie czuje się obdarowany. Takie doświadczenie serca to wielka łaska.

Przepis trzeci – nie troszcz się zbytnio! Łagodność i ufność jest znakiem, że twoje serce przestaje być niewolnikiem działań i sukcesów – „Pan, twój Bóg jest pośród ciebie, Mocarz, który daje zbawienie”. On sam „wzniesie okrzyk radości”, który zapali twoje serce. Łagodność i ufność rośnie w sercu, które przestało liczyć na swoje siły i wszystkie swoje sprawy przedstawia w modlitwie. To jest bardzo ważne, by modlitwą wyznać, że moja przyszłość jest w Bożych, a nie w moich rękach.

Przepis czwarty – odkryj Boże „teraz”! Duch Święty, którym zostaliśmy ochrzczeni, uzdrawiając naszą przeszłość i przyszłość, stawia nas wprost przed Bogiem. On tu jest, „Pan jest blisko”. Nie lękaj się! „Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością!” (Ps 34, 6).