25 września - 30 września

Poniedziałek, 25 września

bł. Władysława z Gielniowa

Prz 3,27-35; Łk 8,16-18

„Kto ma, temu będzie dane”

Lampa oliwna ukryta pod korcem nie tylko, że pali się na próżno, bo nie daje światła, ale z braku tlenu szybko gaśnie. Wiara wstydliwie i lękliwie skrywana we własnym sercu, traktowana jako „moja prywatna sprawa”, powstrzymująca się od dawania świadectwa, jest próżna, nie przynosi owoców i co gorsza, szybko zanika.

Podobnie jak pomnaża się kapitał, gdy go zyskownie i odważnie inwestujemy, a traci na wartości, gdy go trzymamy w szufladzie, tak wiara umacnia się, gdy jest przekazywana i głoszona. Czy odważymy się publicznie wyznać i przyznać do Jezusa?

Wtorek, 26 września

Prz 21,1-6.10-13; Łk 8,19-21

„Słuchają słowa Bożego i wypełniają je”

Jezus nie lekceważy swej Matki i krewnych, lecz chce pokazać, że więzy wiary, ufności i posłuszeństwa Bogu są ważniejsze niż więzy krwi. Pierwszeństwo przed życiem rodzinnym i poczuciem bezpieczeństwa, jakie daje rodzina, musi mieć wypełnianie mesjańskiej misji. Jezus przyszedł po to, by oddać swe życie za zbawienie świata. Nie da się tego pogodzić z długim i szczęśliwym życiem na łonie rodziny.

A z drugiej strony: nikt nie słuchał i nie wypełniał słowa Bożego tak jak Maryja – z tego względu była Jego Matką w porządku fizycznym i duchowym.

Środa, 27 września

św. Wincentego à Paulo

Prz 30,5-9; Łk 9,1-6

„Wysłał ich, aby głosili królestwo Boże”

Jezus konsekwentnie realizuje swój zbawczy plan. Zbawienie miało być dostępne w Kościele, poprzez dawanie świadectwa o Jezusie i przyjęcie Go aktem wiary. Jezus wysyła swoich wybranych uczniów na samodzielną wyprawę misyjną, wyposażając ich w moc uwiarygodniającą ich posłannictwo oraz we wskazówki, czyniące ich pracę skuteczną i owocną. Musieli się całkowicie poświęcić tylko swemu zadaniu. Musieli zatrzymać się w jednym domu, by nie tracić czasu na szukanie lepszych warunków czy jałowe dyskusje z niechętnymi ludźmi, lecz ugruntować wiarę tych, którzy udzielili im gościny.

Czwartek, 28 września

św. Wacława

Koh 1,2-11, Łk 9,7-9

„Kim jest Ten, o którym takie rzeczy słyszę”

Pogłoski o działalności Jezusa rozchodziły się nie tylko pomiędzy ludem, lecz docierały także na szczyty władzy: religijnej i świeckiej. Król Herod Antypas miał pewną wrażliwość religijną: zanim z namowy Herodiady zabił Jana Chrzciciela, lubił słuchać jego wystąpień. Wieści o cudach Jezusa robiły na nim wrażenie i kazał zasięgnąć języka na temat Jezusa. Niejednoznaczne, tajemnicze doniesienia sprawiły, że chciał Go poznać. Ale nie uczynił nic, aby wziąć sobie do serca i zastosować choćby jedną z nauk Jezusa. Ciekawość religijna to jeszcze nie jest wiara.

Piątek, 29 września

św. Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała

Dn 7,9-10.13-14; J 1,47-51

„Zobaczysz jeszcze więcej niż to”

Istnieje świat duchowy, niematerialny i niewidzialny, o którym mamy bardzo nikłe pojęcie, a nawet nie wierzymy w jego istnienie. Chrystus osobiście zaświadcza, że są rzeczy, sprawy i istoty, które wymykają się naszemu doświadczeniu, a jednak możemy je szanować i korzystać z ich dobrodziejstw. Musimy tylko umieć je przyjąć z wiarą, zachwytem, wdzięcznością i pokorą. Bogactwo miłosierdzia i łaskawości Bożej ma na celu dobro człowieka. A jednak często wątpimy w miłość Boga i zamykamy się na Jego dary, bo chcemy wszystko zawdzięczać sobie i siebie stawiamy w miejscu Boga.

Sobota, 30 września

św. Hieronima

Koh 11,9-12,8; Łk 9,43-45

„Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi”

Podziw dla Jezusa, Jego słów i cudów jeszcze o niczym nie świadczy i niczego nie przesądza. Bez pełnego poznania i zrozumienia, kim jest Jezus, jeszcze trudniej było zrozumieć Jego misję i Boży plan zbawienia. Dlatego z taką trudnością dochodziły do uczniów słowa Jezusa zapowiadające Jego mękę. Coś jednak docierało, ale było to tak odległe od ich oczekiwań i wyobrażeń, że w ogóle nie przyjmowali tego do wiadomości. Dlatego Jezus kazał przechowywać te zapowiedzi w sercu, by później, gdy po Zesłaniu Ducha Świętego przyjdzie zrozumienie, umieli poskładać wszystko w jedną całość.