Gdyby nie było tego zgromadzenia

26 sierpnia, w liturgiczne święto Matki Bożej Częstochowskiej, w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Sieradzu miało miejsce ważne wydarzenie. Podczas Eucharystii o godz. 18 biskup senior Bronisław Dembowski erygował dom zakonny sióstr Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia.

W trakcie uroczystości odczytane zostało pismo okolicznościowe biskupa diecezjalnego Wiesława Alojzego Meringa. Dostojny autor napisał m.in., że obecność sióstr ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w drugim już miejscu diecezji włocławskiej (po Świnicach Warckich, przyp. ks. M. Miłek), z której Bóg wezwał św. Faustynę, „nabiera charakteru i symbolu znaku; staje się świadectwem pochylenia się Jezusa Miłosiernego nad potrzebującym pomocy duchowej czy materialnej człowiekiem”.

W owym budzącym nadzieję na przyszłość wydarzeniu wraz z liczną wspólnotą miejscowych wiernych uczestniczyła matka generalna M. Gracjana Szewc ZMBM, siostry: M. Benedykta i M. Mirosława wraz z siostrami M. Oktawianą i M. Margaretą, które przybyły do Sieradza, aby i w tym miejscu rozpalać ogień Bożego Miłosierdzia.

Wybierając s. Faustynę na apostołkę swego miłosierdzia, Pan Jezus zlecił też całemu zgromadzeniu, do którego należała, zadanie głoszenia i czynienia miłosierdzia, jak też błagania o nie dla świata. W pewnym wymiarze 26 sierpnia w Sieradzu została dana odpowiedź na Jezusowe pragnienie. Żył nim Sługa Boży Jan Paweł II; również Papież Benedykt XVI uczy, że jedyną drogą dla Kościoła jest droga miłości miłosiernej.

Jak wyglądałby nasz świat, gdyby nie było Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia? Jego istnienie jest wielkim darem, za który nieustannie dziękujmy Bogu. Siostrom, które przybyły do Sieradza życzmy, aby ich posługa, modlitwa w kaplicy Miłosierdzia Bożego i niesienie orędzia ufności ludziom utrudzonym, wątpiącym i porażonym złem przemieniało nasze miasto i jego okolice.