Doświadczyć góry Tabor

W okresie wakacji i urlopów Kościół zaprasza nas, abyśmy w ciszy i wewnętrznym skupieniu weszli z Jezusem wysoko na górę, by doświadczyć tajemnicy Przemienienia, by zachwycić się pięknem, wielkością i mocą Przemienionego.

Jednak Przemienienie, które wiąże się z wejściem na górę, jest nie tylko objawieniem chwały Chrystusa, ale jak pouczał nas Jan Paweł II, wraz z zejściem z góry przygotowuje nas także do doświadczenia Jego Krzyża, by w konsekwencji otworzyć oczy wiary na światło tajemnicy zmartwychwstania.

Doświadczenie apostołów jest bliskie temu, co przeżywamy również i my w historii naszego życia, zbliżając się do Jezusa.

Na życie człowieka składają się chwile, w których Bóg objawia swoją miłość i pozwala przeżyć radość i wewnętrzny spokój, wypływający z doświadczenia silnej więzi z Bogiem. Pozwala doznać przedsmaku chwały Nieba, by wskazać i przypomnieć prawdziwy cel życia. Potrzebujemy doświadczenia góry Tabor, by w chwilach, które są wielkim wyzwaniem i wymagającą próbą dla człowieka, czuć obecność i bliskość Boga. Potrzebujemy tego doświadczenia, by nie poddać się rezygnacji i nie tracić nadziei w codziennym życiu. Doświadczenie góry Tabor obdarza pewnością, że nie wszystko jeszcze stracone, albowiem ten, kto nie zamyka się w sobie, kto otwiera się i doświadcza bliskości Boga, ten zawsze może z nową siłą życia, z Bożą mocą zejść z góry do doliny codziennych obowiązków.

Przemienienie, którego świadkami byli wybrani, nieliczni apostołowie, może stać się udziałem każdego z nas, w każdym bowiem czasie Bóg pragnie zamieszkać w naszych sercach. Okres wakacji i urlopów jest dla nas niepowtarzalną szansą, żeby usłyszeć mowę serca, przemienić nasze wnętrze, po prostu je dojrzeć. Szczęśliwi, którzy odkryli w swoim sercu obecność Boga Miłości i z tej pewności czerpią siłę do dalszego życia.

Chciejmy dzisiaj odczytać przemienienie Chrystusa jako wezwanie do naszego przemienienia i nawrócenia. I tak jak Chrystus w czasie swego przemienienia wypromieniował z siebie piękno i chwałę Boga, tak i my wzbudźmy pragnienie przemiany siebie, by ofiarować bliźnim całą naszą szlachetność i dobroć.

Dlaczego bowiem pomiędzy ludźmi dzieje się nieraz tak bardzo źle? Dlatego, że odczuwamy – albo przynajmniej wydaje się nam, że odczuwamy – promieniowanie zła, promieniowanie niechęci, obojętności, wrogości. I tak bardzo tęsknimy za tym, żeby sytuacja się zmieniła, żeby oblicze człowieka jaśniało dobrocią, życzliwością, żeby piękno, dobro, sprawiedliwość stały się czytelne.

Dlatego chciejmy rozpalić się wewnętrznie jeszcze raz, kolejny raz, w tym spotkaniu na górze, poprzez modlitwę, autentyczne spotkanie z Bogiem, przemianę serca. Chodzi o umiejętność wejścia w ten Boży świat i o zdolność chodzenia z Bogiem w naszym świecie. Zbyt często oglądamy Go bowiem na tle tysiąca różnych drobiazgów, które mogą się w życiu przydać. Prośmy Pana, byśmy mieli możliwość i odwagę przeżyć bogactwo góry Tabor, gdyż dopiero wówczas życie człowieka widać we właściwej, nowej perspektywie. Tego sobie i każdemu z Was życzę.