By sprzeciw był wyraźny

Okres Wielkiego Postu jest czasem rozważań związanych z wielką tajemnicą śmierci Chrystusa, która jest odkupieniem naszych win i grzechów. Ukrzyżowanie Chrystusa wyciska piętno na naszym życiu. Wymiar śmierci Zbawiciela powinien skłonić nas do podjęcia trudu moralnego samodoskonalenia. Jak postrzegają Mękę Chrystusową współcześni chrześcijanie? Czy potrafią ogarnąć wielkość tego aktu? Pytania te zobowiązują nas do samoanalizy i bilansu praktyki naszego dnia codziennego. Czy jednak mamy odwagę je zadać i rzetelnie na nie odpowiedzieć? "Chrześcijaństwo pojawiło się jako dobra nowina o zbawieniu dla całego świata. Albowiem świat cały pogrążony jest w złu - napisał ekumenista, Włodzimierz Sołowiow. - Drogę wybawienia od tego panującego nad światem zła ukazał Chrystus swoim czynem i swoją nauką. Ludzkość wstąpiła na tę drogę, ale tylko nieliczni przeszli po niej".

Tylko nieliczni - smutna to diagnoza. Odbiór nauki o Męce Chrystusa coraz częściej pozbawiony jest duchowych rozważań, refleksyjnych przemyśleń, nie potrafimy lub nie chcemy dostrzec analogii między śmiercią Syna Bożego a potrzebą pielęgnacji jakości naszego życia. Wymóg ten wynika z ludzkiej skłonności do popełniania grzechu. Mamy grzeszną naturę, która dzięki miłości Boga do człowieka została odkupiona śmiercią Jego Syna. Ten zamysł Boży uświadamia nam ogrom otrzymanej łaski, która poprzedza jakiekolwiek zasługi z naszej strony: "W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy" (1 J 4, 10). Grzechy, o których często nie chcemy pamiętać, które w skrytości ducha tłumaczymy słabością ludzkiej natury, i które szybciej dostrzeżemy u bliźniego. Siłą naszej chrześcijańskiej uczciwości jest świadomość możliwości uniknięcia grzechów. Wolna wola umożliwia nam swobodę w dokonywaniu życiowych wyborów, kształtowaniu życiowych postaw i pielęgnacji fundamentów moralnych. My jednak nauczyliśmy się lekcji ucieczki od odpowiedzialności, argumentując niewłaściwe odruchy zewnętrznymi okolicznościami lub wymogami współczesności. Postawę tę objaśnia Leszek Kołakowski w rozprawie "Czy diabeł może być zbawiony", pisząc: "Istnieje silna pokusa, by każdy rodzaj niesprawiedliwości usuwać z pola widzenia powiedzeniem: losem naszym jest cierpieć, grzechy nasze są wielkie, istotnej poprawy ludzkiego losu nie należy oczekiwać na ziemi". Balansując na granicy świadomego zakłamania, nie wyciągniemy właściwych wskazówek z treści wielkopostnego przesłania. Jego wydźwięk winien być dla nas oczywisty, chodzi przecież o to, by nie brać udziału w złu, "lecz zło dobrem zwyciężać" i w ten sposób pomniejszać Mękę ukrzyżowanego Pana. Instynkt walki ze złem, codzienna wytężona praca duchowa nad sobą, to nasza najwłaściwsza odpowiedź na dar Jezusowej ofiary i wymagany gest ostatecznego pojednania z Bogiem.