Odradzajmy się z Chrystusem

Czym dla nas, ludzi przełomu wieków, jest najważniejsze chrześcijańskie święto – Wielkanoc? W liście apostolskim Ojca Świętego Jana Pawła II „Salvifici Dolores” czytamy: „Posłannictwo Jednorodzonego Syna polega na przezwyciężeniu grzechu i śmierci. Przezwycięża grzech swoim posłuszeństwem aż do śmierci. Przezwycięża zaś śmierć – zmartwychwstaniem”. Czy potrafimy i chcemy dziękować Zbawicielowi świata za Jego miłość?

Ukrzyżowanie Chrystusa wyciska jedyne w swoim rodzaju piętno na naszym życiu. Doświadczamy go bowiem w specyficzny sposób: jesteśmy zarówno jego przyczyną, jak i skutkiem. Przyczyną z racji grzechów, skutkiem – ponieważ ocaliło nasze człowieczeństwo. Śmierć Chrystusa, zamykając w sobie ów ułaskawiający element miłości Boga do człowieka, może i powinna skłonić nas do weryfikacji postaw pomnażających spuściznę grzechów ludzkości. Samodoskonalenie winno być gestem dziękczynienia za Chrystusową miłość, którą objął On cały świat, dając ludziom obietnicę zmartwychwstania.

„Chrześcijaństwo pojawiło się jako dobra nowina o zbawieniu dla całego świata – pisał ekumenista Włodzimierz Sołowiow. – Albowiem świat cały pogrążony jest w złu. Drogę wybawienia od tego panującego nad światem zła ukazał Chrystus swoim czynem i swoją nauką. Ludzkość wstąpiła na tę drogę, ale tylko nieliczni przeszli po niej”. Tylko nieliczni – smutna to diagnoza. Recepcja nauki o męce Chrystusa coraz częściej pozbawiona jest duchowych rozważań, refleksyjnych przemyśleń. Nie potrafimy lub nie chcemy dostrzec analogii między śmiercią Syna Bożego a potrzebą pielęgnacji jakości naszego życia. Wymóg ten wynika z ogólnoludzkiej skłonności do popełniania grzechu, bowiem „nie ma, nie było i nie będzie żadnego człowieka, za którego nie cierpiałby Chrystus” (Synod w Quierzy 853:DS624).

Mamy grzeszną naturę, która dzięki miłości Boga do człowieka została odkupiona śmiercią Jego Syna. Zamysł Boży uświadamia nam ogrom otrzymanej łaski, która poprzedza jakiekolwiek zasługi z naszej strony: „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy”(1J 4, 10). Grzechy, o których często nie chcemy pamiętać, zło, które tłumaczymy słabością ludzkiej natury i które szybciej dostrzeżemy u bliźniego.

Siłą chrześcijańskiej uczciwości jest świadomość możliwości uniknięcia grzechów. Wolna wola umożliwia swobodę w dokonywaniu życiowych wyborów, kształtowaniu postaw i pielęgnacji fundamentów moralnych. Obowiązkiem chrześcijanina jest nie brać udziału w złu, lecz „zło dobrem zwyciężać”, i w ten sposób pomniejszać mękę Chrystusa. Instynkt walki ze złem, wytężona praca duchowa nad sobą, krzewienie wśród ludzi nadziei, której źródłem jest Zmartwychwstanie Pańskie – oto nasza najwłaściwsza odpowiedź na dar Jezusowej ofiary i wymagany gest ostatecznego pojednania z Bogiem.