Słowniczek pojęć etycznych - Osoba a natura

Osoba ludzka wskazuje na dwie rzeczywistości jakby przeciwstawne. Z jednej strony każdy człowiek jest przeświadczony o jednostkowości swojego powołania, pewnej indywidualności i niepowtarzalności, a z drugiej strony, codzienne doświadczenie ukazuje zdolność komunikowania się międzyosobowego. Można zatem mówić o podwójnym wymiarze osoby ludzkiej: wsobnym (jednostkowym, indywidualnym) i wspólnotowym (społecznym, dialogowym, relacyjnym).

Zdolność komunikacji wskazuje na pewnego rodzaju zgodę, synchronizację między poszczególnymi indywidualnymi osobami. Ta zgoda czy zjednoczenie przebiega w różnych obszarach człowieczeństwa: w sferze poznania, woli i miłości. Możliwość takiej synchronizacji zakłada pewną wspólną podstawę. Głębia dokonującej się wymiany, komunikacji, wskazuje także na to, że taka struktura nie może być czymś powierzchownym, lecz ma charakter podstawowy, jest osobą w jej aspekcie fundamentalnym.

Omawiana rzeczywistość duchowa i biologiczna, w której każda osoba uczestniczy w sposób sobie właściwy, zróżnicowany, indywidualny, nosi nazwę natury ludzkiej. Nie należy traktować jej wyłącznie w kategoriach czysto biologicznych, nie można też zapominać o jej otwartości, czyniąc z niej jedną i sztywną rzeczywistość dotyczącą w całości każdego człowieka.

Natura ludzka jako rzeczywistość powszechna, wspólna i właściwa każdej indywidualnej osobie stanowi warunek moralności ogólnoludzkiej, tzn. ważnej dla wszystkich ludzi.