Totus Tuus

Czym różni się patrzenie, przeżywanie cierpienia czy śmierci przez chrześcijanina od reakcji człowieka niewierzącego? Łączy ich ten sam ból, niepewność, lęk. Różnica jest jednak zasadnicza: człowiek wierzący zna słowa Chrystusa, że "Jeżeli ktoś chce pójść za mną; niech weźmie swój krzyż i naśladuje Mnie" (Mt16, 24). Cierpienie wyznawców Chrystusa ma zatem, oprócz czysto ludzkiego bólu, swój inny wymiar, ma sens, jest naśladowaniem Mistrza. To dlatego Jan Paweł II, doświadczany nim ponad przeciętność, mógł powiedzieć: "Chrystus… dał mi łaskę, że mogłem cierpieniem, zagrożeniem własnego życia i zdrowia, dać świadectwo Jego Prawdzie i Jego Miłości. To właśnie poczytuję sobie za szczególną łaskę - i za to składam szczególne dziękczynienie Duchowi Świętemu…" (Audiencja generalna, 14 października 1981 r.).

Cierpienie Ojca Świętego bolało nawet tych ludzi, którzy nie dzielą z nami wiary Chrystusa; stało się równocześnie znakiem nadziei i źródłem siły dla wszystkich, którzy życie, nauczanie i bolesne doświadczenia widzą w świetle Ewangelii. Jan Paweł II dał po prostu świadectwo ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu Chrystusowi.

Zaniepokojeni, przerażeni i pełni obaw mieliśmy jednak nadzieję. Tę nadzieję, która umierającej św. Teresie z Lisieux kazała powiedzieć: "Nie umieram, lecz wchodzę w Życie…". Jan Paweł II, Papież, wielki nauczyciel Kościoła powszechnego, a także naszego Narodu, uczył nas i uczy wiary w Jezusa, że kto w Niego wierzy "ma życie wieczne" (J 6, 47). Tę wiarę umacniajmy w sobie, modląc się w intencji zmarłego Ojca Świętego w każdym domu, w każdej kaplicy i świątyni, upraszając miłosierdzia Bożego dla Jego duszy.