Życie znaczone miłością do Matki Bożej

Archidiecezja gnieźnieńska pożegnała śp. ks. kan. Henryka Szymańskiego, długoletniego proboszcza i kustosza sanktuarium maryjnego przy parafii pw. Wniebowziętej NMP w Dąbrówce Kościelnej. Kapłani i wierni wspominają go jako człowieka, który z bezgranicznym oddaniem troszczył się o powierzoną sobie wspólnotę parafialną, a jednocześnie czynił bardzo wiele dla krzewienia kultu Matki Bożej.

Świętej pamięci ks. kan. Henryk Szymański zapisał się we wdzięcznej pamięci swoich parafian jako zatroskany duszpasterz, kapłan dziecięcą miłością kochający Matkę Bożą i człowiek na wskroś zwyczajny, otwarty i wsłuchany w ludzkie potrzeby...

Życiowa droga

Ks. Henryk Szymański urodził się 16 lipca 1924 roku w Toruniu. Po ukończeniu Liceum Administracyjnego w rodzinnym mieście (1948 r.), wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, a następnie kontynuował swoją formację w Poznaniu (1953-54). 27 maja 1954 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Władysława Suszyńskiego i kilka tygodni później rozpoczął pracę duszpasterską jako wikariusz w parafii farnej w Bydgoszczy, gdzie posługiwał do 1956 roku. W następnych latach był wikariuszem w parafiach: pw. Wniebowzięcia NMP w Trzemesznie (1956-57), pw. Wniebowzięcia NMP i św. Stanisława we Wrześni (1957-58) oraz pw. św. Bonawentury w Pakości (1958-61). W sierpniu 1961 roku został mianowany proboszczem parafii w Gościeszynie, a dwa miesiące później w Dąbrówce Kościelnej, gdzie duszpasterzował trzydzieści osiem lat.

Dbał o ludzi i Kościół

Ks. Szymański rozpoczął swoją pracę w parafii pw. Wniebowziętej NMP w Dąbrówce Kościelnej od zakończenia prac budowlanych przy świątyni, które podjęto już okresie dwudziestolecia międzywojennego, lecz nie zdołano dokończyć z powodu wybuchu II wojny światowej. Jak wspominają wierni z dąbrowieckiej parafii, było to śmiałe przedsięwzięcie, wymagające dużego wysiłku i zdolności organizacyjnych, zważywszy na trudności ze strony władz komunistycznych oraz rygorystyczne przydziały materiałów budowlanych. To dzięki księdzu kanonikowi w kościele stanęły piękne ołtarze, a sama świątynia zyskała zewnętrzną elewację - mówi obecny administrator parafii w Dąbrówce Kościelnej, ks. Andrzej Kaczmarek. - Sprawą szczególnej troski były dla niego te wszystkie inicjatywy, które służyły rozwojowi sanktuarium. W tym działaniu nie szczędził sił i środków. Dzięki jego staraniom cudowny wizerunek Wniebowziętej NMP został ukoronowany w 1969 roku przez ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. Uporządkował też ofiarowane sanktuarium przez dziesięciolecia wota dziękczynne. Niestety, ozdobna sukienka, wota, a także korony zostały skradzione w 1989 roku. Również i tym razem upór, pomysłowość i umiejętności organizacyjne księdza proboszcza sprawiły, że pięć lat później, w 1994 roku, miała miejsce rekoronacja obrazu, której dokonał ks. abp Henryk Muszyński.

- Bardzo dbał o świątynię, nie tylko tę materialną złożoną ze ścian i dachu, ale przede wszystkim o tę duchową - wspomina Marian Żak, mieszkaniec Dąbrówki Kościelnej. - Miał świetny kontakt z młodzieżą, o czym świadczyły rzesze ministrantów służących do Mszy św.

W 1994 roku ks. abp Henryk Muszyński nadał mu godność kanonika honorowego Świetnej Kapituły Kolegiackiej św. Jerzego na Zamku Gnieźnieńskim.