Król - Ukrzyżowany

Żyjemy w czasach, kiedy idealizuje się demokrację. Królowie, monarchowie, w ogóle głowy koronowane - nie są dziś w modzie. W miejsce królów w wielu krajach świata rządzą dyktatorzy "przefarbowani" na demokratów, którzy łamią prawa i podstawowe wolności milionów ludzi. Zwróćmy uwagę na to, że obecnie panująca kultura odrzuca króla, a jednocześnie legitymizuje inne formy panowania i władzy - często ciemnej i tajemnej. Jako chrześcijanie pragniemy zaproponować alternatywną formę "władzy królewskiej", którą Jezus sprawuje z wysokości Krzyża. Tam, gdzie panują ludzie, porządek i pokój są zaprowadzane siłą, gdzie zaś króluje Chrystus - porządek społeczny i pokój rodzą się w ludzkich sercach i z nich promieniują.

Jezus zapoczątkował nowe królestwo i nową formę władzy. Święty Paweł nazywa je "królestwem Syna", które "uwalnia nas od władzy ciemności", ponieważ Jezus przyszedł, aby przynieść nam światło Bożej prawdy. Władza Jezusa nie niszczy, nie zabija, ani uciska, ponieważ jej skutkiem jest odkupienie, odpuszczenie grzechów, pojednanie z Bogiem, życie i zmartwychwstanie. Wszystko jest poddane Chrystusowi. On jest Głową, Początkiem i Pierworodnym. "Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie".

Feuerbach, Marks i Freud dopatrywali się w religii projekcji takich pragnień człowieka, jak obrona, pomoc, opiekuńczość, siła itp. Królewskość Chrystusa zadaje kłam tym założeniom, ponieważ Jezus pragnie królować, uwalniając człowieka od wszystkich jego lęków, uprzedzeń i od fałszywych bożków. Człowiek, przyjmujący królowanie Chrystusa, nie jest wcale słaby. Przeciwnie - jest silny i odważny, bo oczyścił horyzont życia od wszelkich "panów" i "tajemnych doradców".

Zdaniem św. Pawła, w królestwie Jezusa każdy człowiek jest powołany do tego, by stać się w pewnym sensie królem, by uzyskać pełną wolność. Jezus króluje, o ile jest ostatecznym źródłem życia. Jest to jedyne królestwo, które sprawia życie i pozwala odnaleźć samych siebie.

Według Ewangelii św., Jezus został wyszydzony, bo naśmiewano się z Jego królewskich roszczeń. Napis umieszczony nad głową Jezusa wydaje się być ironiczny: "To jest król żydowski". Jakże może być "królem" ten, kto nie jest w stanie zbawić samego siebie? Za tym pytaniem kryje się myśl, że król troszczy się tylko o uratowanie własnej skóry, zajmuje się swoimi interesami. Z wysokości Krzyża widać wyraźnie, że Jezus nie jest królem jak inni. On się nie broni, nie stoi za Nim żadna partia, nie ratuje Go żadna polityka. Jego królowanie realizuje się w "dawaniu życia innym ludziom", aby oni mogli żyć w wolności i miłości. Jezus na Krzyżu ma władzę nieskończoną, ma moc ożywiania i dawania życia.

Uwierzyć w królewskość Jezusa Chrystusa oznacza zrezygnować z szukania małych lub wielkich "panów", zrezygnować z zależności, zniewolenia, z obrońców naszych egoistycznych interesów. Jest to równoznaczne z wejściem do Jego królestwa wolności, bezinteresownej miłości, odważnego zaangażowania dla życia innych.

Jezus ukrzyżowany razem ze złoczyńcami jest tym, którego udało się władzy skazać na śmierć i w ten sposób uwolnić społeczność od niebezpiecznego buntownika. Niestety władza często potrzebuje kozłów ofiarnych, ale Jezus jest niewinny, nie uczynił bowiem nic złego. Reprezentuje On dobro podeptane, nieuznane i odrzucone, zabite.

Ile już było planów ulepszenia świata, które skończyły się fiaskiem? Tymczasem świat potrzebuje jednej rzeczy, od której zależy wszystko inne - wyzwolenia od grzechu. Dlatego ludźmi prawdziwie wprowadzającymi królestwo Chrystusa są ci, którzy pracują na rzecz zmniejszenia ciężaru grzechu na świecie, zabiegają o bardziej ludzką politykę, o uczciwsze informowanie ludzi, o sprawiedliwsze społeczeństwo i o kulturę bardziej szanującą godność człowieka. To z ich ust wyrywa się wołanie: "Przyjdź królestwo Twoje!"