Patriotyczny hołd

We wprowadzeniu do Eucharystii i po powitaniu gości ksiądz prałat pułkownik Józef Srogosz, proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Św. przytoczył słowa psalmu, które nawiązują do obchodów tego narodowego święta: "Ojczyzno, jeśli zapomnę o Tobie, to niech mój język przyschnie do mego podniebienia, niech nie zapomnę o Tobie".

W 1918 roku nasza Ojczyzna po wielu latach niewoli, uciemiężenia, po latach cierpienia, setek ofiar, tęsknoty oraz ciężkich walk odzyskała upragnioną niepodległość. Człowiek w swoim życiu odnosi sukcesy, zwycięstwa, ale również ponosi klęski, przeżywa niepowodzenia. Podobnie jest w życiu narodów. Tak też jest i w historii naszej Ojczyzny. Tych klęsk w ostatnich stuleciach było wiele. Były to klęski nie tylko polityczne, gospodarcze, ale i moralne. Już od połowy XVIII wieku podejmowano wysiłki w kierunku suwerenności politycznej, ekonomicznej oraz kulturalnej i moralnej odnowy. W 1918 roku zrealizowała się nadzieja wielu pokoleń. II Rzeczypospolita umacniała i pielęgnowała ducha z 11 listopada 1918 roku. Ten duch zwycięskiego powstania trwał także w czasie II wojny w postaci wiernych, odważnych i wielkodusznych obywateli.

Ksiądz biskup w kazaniu zwracał uwagę, że tak jak trzeba pamiętać o przeszłości, trzeba też pytać o dziś i jutro. Zaakcentował trzy rzeczy: zmianę stosunku do naszego państwa, ponieważ jest ono nasze i z tym myśleniem powinniśmy przedzierać się i utrwalać je. Po drugie, musimy wyeliminować egoizm, przez który myśli się tylko o własnym interesie oraz zwrócić uwagę na przyszłość, którą budować należy na trwałym i mocnym fundamencie, którym jest Ewangelia. Powołując się na św. Augustyna, ks. bp Zdzisław Fortuniak powiedział, że państwo bez Ewangelii jest niczym innym, jak wielkim łotrostwem i zbójectwem, a kończąc homilię, apelował o świętowanie narodowych tradycji i patrzenie wstecz, po to, by okazać wdzięczność, oraz by umieć żyć dziś i jutro.