Głos anioła

Antonina Krzysztoń,

"Dwa księżyce",

POMATON EMI 2004

Moja córka, gdy po raz pierwszy usłyszała Antoninę Krzysztoń (w sposób świadomy, bowiem nieświadomie w okresie niemowlęcym często jej słuchała) powiedziała: "Mamo, ta pani ma głos jak anioł!" Rzeczywiście, płyty Antoniny Krzysztoń są anielskie - ta najnowsza również. Kiedy włożyłam płytę do odtwarzacza, pomyślałam sobie, że ja te piosenki znam, ale skąd? Przecież płyta jest nowa, materiał premierowy, więc skąd? Szybko przypomniał mi się letni koncert Tośki pod gwiazdami, na którym wykonała nowe piosenki, a ja, wraz z całą chętną publicznością, nawet je śpiewałam. Takie one są: wpadają do serca i nienachalnie się w nim zadomawiają. Słucham je z płyty drugi raz w życiu i czuję, jakbym znała je od zawsze. Są tak przyjazne człowiekowi, jak oddech, rytm serca, puls. Jest jeszcze coś, co słychać zawsze, na każdej jej płycie i tak jest również tym razem: uśmiech Tośki, który udziela się słuchaczowi. W jej poezji, w jej śpiewaniu jest spokój, dobro i ten uśmiech właśnie, który wlewa we mnie prawdziwy optymizm. W czasie zabieganego dnia, lub pod wieczór po szaleństwie codzienności, dobrze jest nałożyć słuchawki na uszy i na chwilę się zatrzymać, przypomnieć sobie, co jest naprawdę ważne. Zaśpiewać z Antoniną piosenkę "Dwa księżyce": "Dokąd tak pędzicie/Gdzie skończycie bieg/ Błyszczy szafir nocy/ Gdzieś w sercu na dnie". Przepiękny, przejmujący, dla mnie na pewno najważniejszy utwór na płycie to "Usłysz proszę". To prawdziwa perła.

We wkładce do płyty artystka napisała: "Najmilsi, ta płyta powstała w atmosferze miłości i przyjaźni. Dedykuję ją więc tym wszystkim, którym brak miłości, którzy tęsknią za przyjaźnią". Ja mogę tylko zapewnić, że pomoże, wspomoże i podeprze ona każdego.