Darz-Bóg i święty Hubert!

"Kiedy swego czasu goły las się staje, święty Hubert z lasu cały obiad daje" - to stare przysłowie zapisane w ,,Roku Myśliwca A.D. 1870" w żartobliwy, acz bardzo trafny sposób wyraża atencję, jaką myśliwi darzą wielowiekową tradycję jesienno-zimowych łowów oraz osobę swego patrona św. Huberta. Czy dziś mogą się od niego czegoś nauczyć? Ks. Kazimierz Kuczma, witając łowiecką brać przybyłą na niedzielną Eucharystię, podkreślił, iż każdy myśliwy chcący kroczyć śladami św. Huberta musi przestrzegać pewnych zasad. Musi pamiętać, iż polowanie to nie bezmyślne zabijanie, ale element planowej gospodarki, która na pierwszym miejscu stawia dobro przyrody. I to właśnie dobro winien mieć na uwadze, jeśli chce postępować w sposób godny, uczciwy i etyczny.

Dlaczego mnie ścigasz?

Czy tak onegdaj postępował św. Hubert? Ksiądz Mirosław Stawicki z Czeszewa - kapelan poznańskiego Koła Łowieckiego ,,Sokół" przypomniał w homilii piękną legendę opisującą metamorfozę, jaką za swego ziemskiego żywota przeszedł ów święty. Otóż, jak głosi tradycja, Hubert był w młodości królewskim paziem i zapalonym myśliwym, który nie stronił od zabaw i uciech ziemskich. Pewnego dnia, będąc z królem w kniei, dostrzegł okazałego jelenia o jasnej sierści. Spiął konia i ostrożnie ruszył za nim. Po chwili pojął, że dzieje się coś dziwnego. Psy, które zrazu podjęły trop, przestały ujadać i bojaźliwie kuliły uszy. - Zły duch, licho jakieś - pomyślał, jednak z drogi nie zawrócił. Umykający jeleń raźno uskakiwał na boki, aż dotarł do polany zalanej słońcem, gdzie się zatrzymał i gwałtowanie odwrócił. Hubert sięgnął do kołczanu i podnosząc wzrok, ujrzał wbite w siebie oczy zwierzęcia. Zdało mu się, że słyszy pytanie: - Dlaczego mnie ścigasz? Opuścił łuk i stał osłupiały. Zobaczył wówczas, iż jeleń nie jest biały, ale jakby utkany ze światła i że między jego porożem lśni krzyż. Chwilę rozmawiali bez słów. Potem jeleń bezszelestnie się odwrócił i równie cicho zniknął między drzewami. Wydarzenie to skłoniło Huberta do porzucenia dotychczasowych przyzwyczajeń i wkroczenia na drogę cnoty. Został kapłanem, a później biskupem. Jak mówił w homilii ks. Stawicki, Bóg sam upomniał się o swoje stworzenie - także to posiadające nieśmiertelną duszę. Dziś św. Hubert przypomina nam, kim jesteśmy i dokąd idziemy. Przypomina, iż nasza Ojczyzna jest w niebie, i że zdążamy do niej już tu, na ziemi. Co po nas pozostanie? Czy tylko popiół w grobie i szarość pamięci? Czy diamenty miłości wyświadczonej innym? Diamenty dobrych czynów i myśli...

Święty Hubercie, strzeż i prowadź

Słów tych wysłuchali zebrani we wrzesińskiej farze myśliwi, ich najbliżsi oraz przyjaciele i sympatycy łowiectwa. Tradycyjnie już Mszę św. hubertowską wspólnie z ks. Kazimierzem Kuczmą sprawowali księża - myśliwi oraz wrzesińscy duszpasterze: ks. prał. Władysław Kierzek, ks. kan. Kazimierz Głów, ks. kan. Bogdan Tarka oraz ks. Tadeusz Bachorz. O oprawę muzyczną Eucharystii zadbał, podobnie jak w latach ubiegłych, Reprezentacyjny Zespół Muzyki Myśliwskiej PZŁ "Capella Zamku Rydzyńskiego".

U progu kolejnego sezonu łowieckiego, rycerze św. Huberta prosili swego patrona, by otoczył ich opieką i ustrzegł od złych przygód. By kierował ich umysłami i dłońmi oraz wspierał w wypełnianiu powierzonych im zadań zgodnie z prawem Stwórcy... By w oczach najbliższych i całego społeczeństwa byli zawsze tak wspaniali, jak wtedy, gdy opowiadają o swych przeżyciach... z pasją i emocjami.