Popowo od... popa i to katolickiego

Drewniany kościół w Popowie Kościelnym, który służy po dziś dzień, stanął w 1629 roku. Jego fundatorem był tutejszy dziedzic Stanisław Zagórski, którego doczesne szczątki spoczywają w krypcie kościoła. Około 1730 roku świątynia została przebudowana przez miejscowego proboszcza ks. Stanisława Łebkowskiego. W tym też roku kościół został konsekrowany, a obrzędu tego dokonał ks. bp Franciszek Kraszkowski. Kolejne przebudowy i remonty drewnianego kościoła miały miejsce w 1863, a następnie w 1913 roku. Ciekawostką, a zarazem bardzo charakterystycznym elementem wnętrza świątyni jest zbudowana w okresie międzywojennym loża, w której zasiadali co znaczniejsi mieszkańcy wsi. Obecnie, na tym honorowym miejscu może usiąść każdy, kto chce być trochę bliżej ołtarza. Ciężkie czasy II wojny światowej kościół przetrwał bez uszczerbku, a w latach 70. został po raz kolejny poddany pracom remontowym.

Wprawdzie drewniany zabytek jest zdaniem ekspertów w dość dobrym stanie, to jednak każdego roku trzeba wykonywać przy nim szereg prac remontowych i konserwatorskich. W tym roku wzmocniono fundamenty świątyni. Aż trudno uwierzyć, że do tych mało widocznych prac zużyto aż siedemdziesiąt ton żwiru i równie dużo cementu. Remonty te finansowane były ze składek wiernych oraz dotacji z Urzędu Marszałkowskiego w Poznaniu.

Nie największa, ale...

- Parafia w Popowie Kościelnym liczy obecnie blisko 1700 wiernych, którzy zamieszkują w sześciu okolicznych wsiach - mówi ks. Edward Lajtloch, który od sześciu lat pełni obowiązki proboszcza parafii. - Wielu z nich, aby dotrzeć na niedzielną Eucharystię, musi pokonać ponad piętnaście kilometrów. Nie jesteśmy wiec jakąś ogromną wspólnotą, ale za to z całą pewnością bardzo rozległą terytorialnie - dodaje z uśmiechem ks. proboszcz.

Podobnie jak w wielu parafiach, tak i w Popowie Kościelnym nie brak grup, które aktywnie uczestniczą w życiu wspólnoty. Ich działalności z pewnością sprzyja oddana nie tak dawno do użytku parafialna salka katechetyczna, która jest idealnym miejscem spotkań. W parafii działa więc Bractwo Żywego Różańca, a od niedawna istnieje "dzieło duchowej adopcji" - grupa ludzi modlących się w intencji dzieci nienarodzonych, których życie jest zagrożone. Najbardziej "barwną" organizacją i z pewnością zasługującą na miano wyjątkowej jest działające w Popowie Kościelnym Bractwo Kurkowe, które ma tutaj swoją regionalną siedzibę.

Świętują, strzelając

- Bractwa Kurkowe wywodzą się z Niemiec i Francji, i początkowo miały charakter obronny - tłumaczy ks. Edward Lajtloch. - Dzisiaj specyfika działalności uległa pewnej zmianie, gdyż Bractwo postrzegane jest bardziej jako organizacja o charakterze patriotyczno-religijnym, niż militarnym. Z okazji wielu świąt i uroczystości organizujemy zawody strzeleckie, a ich zwycięzcę nazywamy "królem kurkowym". Przed rozpoczęciem zmagań odprawiana jest Msza św., po której udajemy się na strzelnicę. Dzięki tym szczególnym spotkaniom wytwarzają się pewne więzi, które są niezwykle ważne w integracji małych środowisk.

Zapytany o to, czy trudno jest być proboszczem wiejskiej parafii, ks. Lajtloch odpowiada, iż nie jest to takie "straszne". - Trzeba być po prostu skrupulatnym administratorem i jednocześnie otwartym duszpasterzem, starającym się poznać ludzkie potrzeby, radości i smutki. Bardzo przydatne okazują się umiejętności w dziedzinach technicznych, choćby budownictwa, gdyż wiele prac trzeba umieć wykonać samemu. Praca w tej parafii ma wiele uroków i mimo codziennych trosk nie brakuje chwil, kiedy człowiek czuje się bardzo szczęśliwy, że przyszło mu posługiwać Ludowi Bożemu właśnie w tym miejscu - mówi ks. Lajtloch.