Z jego słowem ku przyszłości

Modlitewne spotkanie podzielono na cztery części nawiązujące niejako do tego, co wydarzyło się w Gnieźnie przed dwudziestu pięciu laty. Papież mówił wówczas o ,,Pięćdziesiątnicy Słowian" i o tym, że to właśnie w mieście św. Wojciecha otwiera się na nowo jerozolimski Wieczernik. Tutaj także - po raz pierwszy na polskiej ziemi - wręczył dwunastu misjonarzom krzyże misyjne i rozpoczął spontaniczny dialog z młodzieżą, który trwa do dziś. Tu wreszcie zrodziła się myśl o nowej ewangelizacji. Pamiętnego 3 czerwca 1979 roku wołał do młodzieży: "Jesteście powołani do pracy misyjnej na terenach, które niekoniecznie leżą w dalekich krajach, ale mogą się znajdować wszędzie, także i tam, gdzie żyjecie na co dzień. W krajach o bardzo starej tradycji chrześcijańskiej istnieje dzisiaj nagląca potrzeba ewangelizacji, ponownego wyjaśniania Chrystusowego nauczania, gdyż ciągle jeszcze wielu ludzi Go nie zna, albo zna bardzo mało. Wielu zaś oddaliło się od Niego, ulegając presji sekularyzmu i zobojętnienia religijnego".

Wezwanie to nie straciło na aktualności. Podczas niedzielnego czuwania przypomniano je po raz kolejny, zawierzając Matce Bożej przyszłość Kościoła w jednoczącej się Europie, która przecież tak bardzo potrzebuje nowej ewangelizacji. Przywołano także najbardziej pamiętne momenty wizyty Ojca Świętego w Gnieźnie - jego słowa, myśli, pieśni śpiewane wspólnie z wiernymi. Podobnie było w innych miastach, które odwiedził w 1979 roku. Ich przebieg relacjonował Program Pierwszy TVP. Krótka transmisja z Bazyliki Prymasowskiej w Gnieźnie rozpoczęła się kilka minut po godzinie 21. Nabożeństwo jednak nie skończyło się wraz z przekazem telewizyjnym. Nadal trwano na modlitwie, którą zakończył Apel Jasnogórski oraz błogosławieństwo, którego zebranym udzielił ks. abp Henryk Muszyński wraz z biskupami pomocniczymi - ks. bp. Bogdanem Wojtusiem i ks. bp. Wojciechem Polakiem. Tegoroczny, czwarty już Dzień Papieski, był, jak mówił w trakcie czuwania ks. kan. Andrzej Grzelak, czasem wdzięczności, refleksji i solidarności. Wdzięczności za osobę i posługę Jana Pawła II w Kościele i świecie, refleksji nad jego zdumiewającym i pociągającym nauczaniem oraz solidarności z ubogimi, zwłaszcza dziećmi i młodzieżą, której należy pomóc w zdobyciu wykształcenia. Jest to najpiękniejszy pomnik, jaki możemy wystawić naszemu wielkiemu rodakowi.