Życie duchowe chrześcijanina (w pytaniach i odpowiedziach)

Co to są cnoty wlane?

Cnoty wlane, czyli nadprzyrodzone, otrzymuje człowiek razem z łaską uświęcającą (stąd też noszą taką nazwę). "Nakładają się" one na władze naturalne człowieka (rozum i wolę) oraz "podnoszą" je na nadprzyrodzony poziom. W praktyce oznacza to, że władze te mogą wykonywać czyny o charakterze nadprzyrodzonym, a każdy taki czyn będzie wynikiem działania owych naturalnych władz złączonych z daną cnotą wlaną. Można również powiedzieć, iż cnoty wlane są usprawnieniami naturalnych władz, to niejako "dostosowują się" do naturalnych sprawności moralnych człowieka, czyli są proporcjonalne do cnót nabytych (im bardziej człowiek duchowo i moralnie stara się doskonalić, tym bardziej z pomocą przychodzą mu odpowiednie cnoty).

Jakie rozróżniamy cnoty wlane?

Ze względu na spełnianą rolę w życiu duchowym człowieka cnoty wlane dzielą się na: teologalne (służące osiągnięciu zjednoczenia z Bogiem) oraz moralne (służące takiemu używaniu środków, aby owo zjednoczenie móc osiągnąć).

Jaka jest rola cnót teologalnych w życiu duchowym?

Cnoty teologalne to: wiara, nadzieja i miłość. Wiara daje możliwość poznania Boga, nadzieja pobudza do dążenia ku Bogu, a miłość Go obejmuje. Cnoty te dają zatem władzę i możliwość zjednoczenia z Bogiem, stąd stanowią istotę całego życia chrześcijańskiego i świętości. Można także powiedzieć, że są one różnymi aspektami tej samej duchowej postawy.

Ile i jakie są cnoty moralne wlane?

Jest ich bardzo wiele, ale sprowadza się je do 4 zasadniczych: roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania i męstwa. Są to tzw. cnoty kardynalne (łac. carde = zawias); na nich, jak na zawiasach, opiera się całe życie człowieka. Jako cnoty naturalne były znane filozofom pogańskim, w chrześcijaństwie prawdopodobnie pierwszy je tak nazwał św. Ambroży.

Jaką rolę w duchowym życiu człowieka

spełniają cnoty moralne wlane?

Są to sprawności, które uzdalniają władze człowieka, aby szły za rozumem oświeconym wiarą, a dotyczą środków prowadzących do Boga, czyli porządkują ludzkie postępowanie w tym celu, aby człowiek mógł dojść do zjednoczenia z Bogiem, aby mógł się zbawić.