"Musiał się upodobnić"

Ludzi wierzących można by podzielić na dwie kategorie. Jedni patrzą daleko, stawiają sobie duże wymagania, podejmują coraz to nowe wysiłki, aby naśladować Jezusa i żyć Jego Ewangelią. Druga grupa - jak się zdaje, zdecydowanie większa - zakłada, że i tak nie warto się starać, bo wysiłek nie popłaca, człowiek i tak wraca do starych grzechów, a ideał coraz bardziej się oddala.

Te dwie postawy, tak od siebie różne, pokazują, że dla wielu słowa Ewangelii pozostają w jakimś sensie nieznane. Nie biorą oni pod uwagę tego, co wyróżnia chrześcijaństwo spośród wszystkich religii: Bóg stał się człowiekiem - jednym z nas. W jakiś niezwykły i zupełnie niezrozumiały sposób postanowił przybliżyć się bez reszty do każdego człowieka. Dzisiejsze czytanie z Listu do Hebrajczyków mówi, że "musiał upodobnić się pod każdym względem do braci... W czym bowiem cierpiał, będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom". Chrystus nie jest zanegowaniem ludzkich możliwości i przekreśleniem szans na świętość, ale zaproszeniem do nieustawania w drodze, która została przez nas obrana. Pan Jezus przychodzi nam z pomocą, właśnie dlatego, że doświadczył takiego życia, które zna każdy z nas. I choć było to życie wolne od grzechu, to jednak nie było wolne od kuszenia. Jego walka i zwycięstwo nad szatanem wpisują się właśnie w tę pełnię "upodobnienia się pod każdym względem do braci", które mówi nam, że Chrystusa naprawdę można naśladować.

Jeden z moich profesorów często przypominał w czasie wykładów o ewangelizacji, że Chrystus powiedział "idźcie i głoście", a nie "siedźcie i dyskutujcie". Warto pamiętać, że naśladowanie nie bierze się tylko i wyłącznie ze wzruszeń, abstrakcyjnych przemyśleń i dobrych chęci. Życie Jezusa musimy nieustannie przekładać na język codzienności. Tak jak On - w bardzo konkretny sposób - upodobnił się do nas, tak i my musimy szukać dróg upodabniania się do Niego w konkretnych sytuacjach naszego życia.

Zachęcam wszystkich, którzy zatrzymują się dziś przy słowach niedzielnej liturgii, do codziennego, krótkiego rachunku sumienia, który z nadzieją i pogodą ducha pozwoli spojrzeć na każdy dzień i każdą sytuację przez pryzmat Ewangelii i Bożych przykazań.