Skarby kościołów Poznania

Muzeum, które obecnie mieści się w budynku dawnego wikariatu z połowy XIX wieku, powstało dzięki staraniom arcybiskupa Floriana Stablewskiego w 1898 roku. Początkowo gromadzone były w nim tylko dzieła sztuki sakralnej. Jednak liczne drogocenne dary ofiarodawców spowodowały, że w latach późniejszych profil zbiorów został znacznie poszerzony. Dzisiejsza ekspozycja muzeum archidiecezjalnego ma bardzo zróżnicowany charakter. W jej skład wchodzą m.in. kolekcja akwarel oraz rysunków Leona Wyczółkowskiego, dawne tkaniny zarówno kościelne, jak i świeckie. Bogaty jest zbiór złotnictwa religijnego pochodzącego z wielkopolskich świątyń i klasztorów. Niezwykle interesująco prezentuje się galeria malarstwa reprezentowana nie tylko przez dzieła rodzimych artystów, ale także mistrzów włoskich, hiszpańskich i niemieckich.

Przed 750 laty, gdy Książę Przemysł I lokował miasto na prawie magdeburskim, rodził się nowy Poznań. Nie oznaczało to jednak, że lewobrzeżna cześć grodu Przemysława była opustoszała. Lewobrzeżne osady zamieszkiwane były przez ludzi wolnych i trudniących się w głównej mierze handlem i rzemiosłem. Stanowiły one gospodarcze zaplecze dla starszego, prawobrzeżnego Poznania. Mieszkańcy lewobrzeżnego Poznania posiadali także opiekę duchową, a także swoje parafie i świątynie. Najstarszą z nich był kościół pw. św. Marcina, którego początki istnienia datuje się już na XI wiek.

Od wieków w świątyniach i klasztorach gromadzono dary ludzkich serc, często wyrażane w wartościowych i misternie wykonanych dziełach sztuki sakralnej, urzekających swoim pięknem.