Wielki apostoł ziemi nadodrzańskiej i nadbałtyckiej urodził się ok. 1060 roku w Szwabii, jako potomek znakomitego rodu frankońskiego Mistelbachów. Kształcił się w Wilzburgu, a potem - u boku opata Henryka z Warzburga - przybył na ziemie polskie. Nauczał w szkole katedralnej, a przy okazji poznawał nasz język i obyczaje. W 1102 roku cesarz mianował go kanclerzem i powierzył nadzór nad budową katedry w Spirze. Kiedy otrzymał biskupstwo Bambergu ingres odbył boso i w szatach pokutnych. Wkrótce zdobył uznanie Rzymu i cesarstwa jako sprawny zarządca diecezji, a dzięki licznym fundacjom klasztorów zyskał przydomek "ojca zakonów".
Wówczas przybyło poselstwo od króla Bolesława Krzywoustego z prośbą o podjęcie dzieła chrystianizacji Pomorza. W 1124 roku, za aprobatą cesarza, udał się do Gniezna i wkrótce okazały orszak misyjny, wraz z polskimi duchownymi - po spotkaniu z Warcisławem, księciem Pomorza - dotarł do Pyrzyc. Otton przemówił do zebranej ludności i ogłosił trzydniowy post, po którym we wzniesionych baptysteriach ochrzczono blisko siedem tysięcy osób. Następnie poświęcił ołtarz, polecił odprawianie Mszy świętej, pozostawił ludowi święte księgi oraz paramenty liturgiczne i wyruszył dalej - do Kamienia Pomorskiego, Wolina, Szczecina, Kłodna, Kołobrzegu i Białogardu. W dramatycznych okolicznościach kroczył od miasta do miasta, niosąc poganom światło wiary: mieszkańcy Wolina zaatakowali orszak, w Szczecinie przywitano ich kijami i kamieniami, a samego Ottona kilka razy usiłowano zabić.
Na Wielkanoc 1125 roku powrócił do swej diecezji, ale kłopoty z chrystianizacją Rugii i Ziemi Wkrzańskiej sprawiły, że niebawem ponownie przybył do Szczecina oraz Wolina. Zmarł 30 czerwca 1139 roku, a pochowano go w opactwie Św. Michała (Michelsberg), niedaleko Bambergu. W 1189 roku Klemens II ogłosił Ottona świętym.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 26/2003
