Godność

W wyborach na prezydenta nie głosowałem, gdyż nie miałem wyboru. Z jednej strony – malowana lala, z drugiej – człowiek, o którym ćwierkały chyba wszystkie wróble na dachach Gdańska. Z jednej strony brak wizji i woli, z drugiej podejrzane moralnie kontakty. Uznałem zatem, że samo branie udziału w tych rozgrywkach ubliża godności urzędu prezydenta Rzeczypospolitej.

Po piętnastu miesiącach prezydentury Karola Nawrockiego stwierdzam jednak, że skoro już panuje (to chyba lepszy przymiotnik niż „rządzi”, który rezerwuję dla premiera), robi to nienajgorzej. Ma nienajgorszych doradców. Co istotne – unika skrajności, co jest chyba minimalnym, ale podstawowym obowiązkiem głowy państwa. To samo poczucie godności, które ongiś kazało mi odmówić udziału w wyborach, teraz, po fakcie, nakazuje mi być powściągliwym w surowych ocenach prezydenta. Czy „mojego”, mimo że nie głosowałem? Tak, mojego. Jestem Polakiem, polskim obywatelem, a polskie sprawy nie są mi obojętne. Prezydent niejako bierze odpowiedzialność za naród, lecz z drugiej strony także naród, w każdym obywatelu, jest odpowiedzialny za swojego „naczelnika”.

Stawiam teraz pytanie o to, kto bardziej poniża majestat Rzeczypospolitej. Czy prezydent, który dwadzieścia lat temu miał wprowadzać do hotelu prostytutki, czy też pani, która w drzwiach Trybunału Konstytucyjnego szarpie się z głową państwa i obrywa mu guzik? Odpowiedz sam, Czytelniku.

Swoją drogą, rozumiejąc polityczną delikatność sprawy, uważam, że Karol Nawrocki wiele by zyskał, gdyby szczerze wyjaśnił tamten życiowy epizod. Zapewne wielu Polaków – myślę o ludziach środka, bo fanatycznych „za” albo „przeciw” żaden argument nie przekona – by mu tamten moment przeszłości wybaczyło. Skoro Chrystus wybaczył nierządnicy, dlaczego my nie mielibyśmy wybaczyć temu, kto z nierządnicami przestawał? Gdyby tak stanął publicznie w prawdzie...

Ale niestety, to chyba wizja zbyt piękna, aby mogła się ziścić. Przed Nawrockim był przecież inny Gdańszczanin i inny prezydent, który zapisawszy piękną kartę w polskich dziejach, nie przyznał się do chwili słabości z wcześniejszych lat. Teraz idzie w zaparte, tłumacząc, że donosy TW „Bolka”, spoczywające w archiwum IPN, pisał kto inny – bo przecież on, w tamtym czasie, umiał się jedynie podpisać. Żałosne to. A przecież można było inaczej – szczerze. I tą szczerością Wałęsa by tylko zyskał. Ale już chyba przepadło.

Wróćmy jednak do Nawrockiego i do kwestii godności. Jak już wspomniałem, w Gdańsku o „tamtych” sprawkach obecnego prezydenta wiedziano od dawna; teraz rozgłosiła je na całą Polskę pewna pani. Widziałem rozmowę z nią, przeprowadzoną na telewizyjnym portalu, i teraz mówię z fizjonomicznego doświadczenia moich siedemdziesięciu lat: jeżeli ona kłamie, to nie mam prawa wierzyć własnej żonie. Co tam żonie, nawet Ojcu Świętemu! Natasza Geldon w tamtym wywiadzie zachowała się... godnie. Każdym słowem, każdym mimowolnym gestem pokazywała, że mówi prawdę. I że to świadectwo, dane przed mikrofonem, wcale nie przynosi jej satysfakcji.

Inna rzecz, że państwo redaktorstwo, które ją odnalazło i wyciągnęło na forum publiczne, wykorzysta ją i odtrąci, gdy już nie będzie potrzebna. Nie mam złudzeń, zbyt wiele widziałem w dziennikarskim świecie. Oczywiście nie mówię tu o kolegach i koleżankach z „Przewodnika”.