Modlitwa to nie tylko słowa

Słowa jednego z uczniów wypowiedziane do Jezusa brzmią jak dziecięca prośba: „Panie, naucz nas modlić się…”. Każdy z nas przechowuje w pamięci wspomnienie ludzi, którzy po raz pierwszy pokazali nam święty obraz czy krzyż, którym zawdzięczamy pierwsze ,,Ojcze nasz", nieporadne słowa modlitwy i gest złożonych rąk. To nasi rodzice, dziadkowie, katecheci… Bywało, że nie rozumieliśmy słów, że były one zbyt trudne dla dziecięcego umysłu, ale z pewnością ufne.
Modlitwa to nie tylko słowa, ale nade wszystko postawa serca, które kocha, jest spragnione bliskości, ufa Bogu, który jest naszym Ojcem. Takiej postawy: zaufania, wytrwałości, zawierzenia, uczył swoich apostołów Jezus, gdy oni poprosili Go, by poprowadził ich przez tajemniczy i nieuchwytny świat kontaktu z Bogiem, który z jednej strony jest Stwórcą i Panem wszechrzeczy, a z drugiej kochającym Ojcem i najbliższym Przyjacielem człowieka.
Pragnienie doskonałej modlitwy zrodziło się w towarzyszach Jezusa, bo sami widzieli, jak On się modlił. Patrzyli, jak po chwilach spędzonych sam na sam z Bogiem wracał do nich odmieniony. Obserwowali na co dzień, ile sił i nadziei czerpie Syn Boży z rozmów z Ojcem. Czy fascynowała ich tajemnica tych ukrytych spotkań, wymiany miłości, słów niesłyszalnych dla uszu postronnych osób? Co takiego sprawiło, że odczuli silne pragnienie, by modlić się jak Jezus?
Chrystus był mistrzem modlitwy dla swoich uczniów. Dziś może stać się nim również dla nas. Nie chodzi jednak tylko o to, by powtarzać za Nim słowa, które przekazał apostołom. Nie chodzi nawet o to, by naśladować Jego sposób modlenia się – w odosobnieniu, na pustkowiach i górach, w dziękczynieniu i ofiarowaniu Bogu. To wszystko jest bardzo ważne, ale jeśli słowom i gestom nie towarzyszy nastawienie serca, które rozpoznajemy po czynach, nie będzie to modlitwa doskonała, lecz zaledwie raczkowanie, a w wielu wypadkach niestety tylko powierzchowna pobożność.
Człowieka modlitwy rozpoznajemy bowiem przede wszystkim po tym, w jaki sposób żyje, jak traktuje bliźnich, jak z nimi rozmawia, jak przyjmuje wyzwania codzienności. Jeśli modlitwa jest rozmową z Bogiem, jeśli jest relacją wzajemnej miłości, słuchania i zawierzenia, to niemożliwe jest, by człowiek żyjący modlitwą postępował wbrew miłości, która go jednoczy ze Stwórcą. W imię tej miłości będzie prosił Go o wszystko wytrwale, nie męcząc się błaganiami, bo żywa w nim jest wiara, że Bóg pragnie dla nas tego, co najlepsze, i nie jest głuchy na słowa swoich dzieci. W imię tej miłości człowiek modlitwy będzie „natrętnym przyjacielem”, wypraszającym dla bliskich chleb i niezrażającym się brakiem odpowiedzi. Ta miłość każe mu być nieustępliwym przed Bogiem w ufności, dziecięco pewnym, że Ojciec nie zostawi go samego przed zamkniętymi drzwiami i otworzy, gdy będzie z uporem kołatał.
Jezus, nauczyciel wytrwałej modlitwy, szukał miejsc osobnych, by rozmawiać z Ojcem, ale przecież był z Nim zjednoczony w codzienności. Ta więź przenikała wszystkie Jego słowa, gesty, czyny, wypełniała spotkania z ludźmi, wędrówkę i głoszenie Dobrej Nowiny. Byłoby pięknie, gdybyśmy w ten sposób potrafili żyć modlitwą. Gdybyśmy potrafili pielęgnować chwile, przestrzeń i miejsca wyjątkowe, przeznaczone wyłącznie na spotkanie z Umiłowanym, a zarazem chodzić w Bożej obecności nieustannie, w czułym kontakcie, którego nikt i nic nie będzie w stanie zerwać. Bo nie ma dla nas, uczniów Jezusa, nic ważniejszego niż to – życie w jedności z Panem i Bogiem.