Leon XIV zaczyna budować swój zespół

To dopiero początek formowania swojego zespołu. Kiedy papież wróci z urlopu w Castel Gandolfo, spodziewane są kolejne nominacje biskupie i zmiany personalne w Watykanie. Dotychczasowe są bowiem częścią spadku po Franciszku.

Strategiczna pauza i łatanie dziur
9 maja papież tymczasowo przedłużył wszystkim prefektom i sekretarzom dykasterii pełnienie przez nich urzędu, co dało mu czas na rozeznanie, kogo z ekipy poprzedniego papieża pozostawić, a kogo zastąpić. 
Swoje decyzje personalne papież rozpoczął od powołania swojego osobistego sekretarza. Został nim 47-letni peruwiański ksiądz Edgard Iván Rimaycuna Inga. Był to wyraźny znak, że Ameryka Łacińska pozostaje bliska sercu Leona XIV. W podobnym czasie papież ogłosił też kilka nominacji biskupich, które pokazują, że papież nie spisuje na straty Zachodu, niemniej regiony rozwijające się będą dla niego nie mniej istotne niż tak zwane rozwinięte.
Pierwszym biskupem mianowanym przez Leona XIV był Miguel Ángel Contreras Llajaruna SM, który objął urząd biskupa pomocniczego diecezji Callao w Peru, co ogłoszone zostało 15 maja br. Niespełna tydzień później, 22 maja, papież mianował Michaela Phama, amerykańskiego duchownego wietnamskiego pochodzenia, dotychczasowego biskupa pomocniczego San Diego, ordynariuszem tej diecezji; zastąpił on kardynała McElroya. 
5 czerwca biskupem diecezji Houma–Thibodaux w USA został pochodzący z Ugandy ks. Simon Peter Engurait, co odzwierciedla misyjny i międzykulturowy wymiar obecnego pontyfikatu. Tego samego dnia papież mianował Josepha Lin Yuntuana biskupem pomocniczym archidiecezji Fuzhou w Chinach. Nominacja ta została oficjalnie zatwierdzona przez chińskie władze 11 czerwca i stanowi wyraźny sygnał kontynuacji delikatnego, lecz znaczącego dialogu między Stolicą Apostolską a Pekinem, rozpoczętego podpisaniem w 2018 roku porozumienia między obu podmiotami stosunków międzynarodowych. 
Dalej, kierując się ku Azji, Leon XIV podjął decyzję o mianowaniu biskupa koadiutora archidiecezji Kalkuty w Indiach, powierzając tę misję bp. Eliasowi Frankowi z diecezji Asansol. Ma on zagwarantować ciągłość posługi w jednej z najważniejszych metropolii Kościoła w Indiach, wyrastającej na jedną z najważniejszych struktur katolickich w regionie. 10 lipca ogłoszono nominację ks. Thomasa J. Hennena na biskupa diecezji Baker w stanie Oregon, co pokazuje dalsze wzmocnienie struktur kościelnych w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w regionach, które wymagają odnowy duszpasterskiej. I to spośród niespecjalnie szerzej znanych duchownych. Wśród ostatnich decyzji papieża podkreśla się także awans bp. Daniela Garcii, dotychczasowego ordynariusza Monterey w Kalifornii, który objął diecezję Austin w Teksasie. Nominacja ta została przyjęta z uznaniem, m.in. z uwagi na jego zaangażowanie na rzecz imigrantów i duszpasterstwa pogranicza, często w kontrze do polityki prowadzonej przez prezydenta Donalda Trumpa.

Zmiany w Watykanie
Choć ogłoszona przez Leona XIV „pauza strategiczna” w obsadzie urzędów i zmianach personalnych objęła głównie Watykan, kilka zmian zostało przez nowego papieża już przeprowadzonych. Jedną z nich była nominacja Meksykanina, ks. José Nahúma Salasa Castañedy na nowego koordynatora podróży apostolskich – funkcję dotychczas pełnioną przez prałata George’a Jacoba Koovakada. Nominacja ta, ogłoszona 21 czerwca, wskazuje na zaufanie papieża do Latynosów i chęć wprowadzenia świeżej energii w kluczowe zadania pontyfikatu, jednocześnie sygnalizując możliwe zmiany w prowadzeniu papieskich podróży i sposobu przygotowania do nich.
22 maja sekretarzem Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego została franciszkanka s. Tiziana Merletti, zastępując s. Simonę Brambillę, obecnie prefekt tej dykasterii. Siostra Merletti ma duże doświadczenie w towarzyszeniu wspólnotom zakonnym i jest jedną z najwyżej postawionych kobiet w strukturach Watykanu. 25 czerwca papież dołączył także pięć przełożonych generalnych, w tym s. Idílię Marię Carneiro z Mozambiku, specjalistkę od duchowości i etyki zdrowia, która przez lata służyła osobom z zaburzeniami psychicznymi. Jej nominacja to znak uznania dla charyzmatów gościnności i opieki oraz kolejne wzmocnienie roli kobiet w zarządzaniu Kościołem. 5 lipca zaś papież mianował francuskiego biskupa Thibault Verny’ego przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich. Obejmie on funkcję kierowniczą w tym kluczowym organie odpowiedzialnym za ochronę nieletnich w Kościele. Tego samego dnia ogłoszono wybór nowego przełożonego generalnego Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych (PIME). Został nim 62-letni o. Francesco Rapacioli, misjonarz pracujący dotąd w Bangladeszu. 
Zdaje się, że zmiany w Watykanie papież zostawia na koniec. Wciąż nie znamy odpowiedzi na pytanie, czy na stanowisku sekretarza stanu pozostanie kard. Pietro Parolin, czy papież zdecyduje się na kogoś innego.

Africa first
W najnowszej serii nominacji ogłoszonych przez Leona XIV jest jednak kontynent, który otrzymał silniejszą reprezentację w strukturach watykańskich – Afryka. Do dwóch ważnych dykasterii – ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego (ICLSAL) oraz ds. Dialogu Międzyreligijnego – powołano duchownych i jednego przełożonego zgromadzenia misyjnego z Afryki. Jak podkreśliła Konferencja Episkopatów Afryki i Madagaskaru (SECAM), decyzja ta stanowi silny sygnał uznania dla dynamicznie rozwijającego się Kościoła na Czarnym Lądzie.
W skład ICLSAL weszli kard. Cristóbal López Romero z Rabatu (Maroko), abp Jude Thaddaeus Ruwa’ichi z Dar-es-Salaam (Tanzania), bp Thulani Victor Mbuyisa z Kokstad (RPA), bp Tesfaye Tadesse Gebresilasie z Addis Abeby (Etiopia) oraz ks. Stanley Lubungo, przełożony generalny Misjonarzy Afryki (Zambia). Koordynacją prac dykasterii kieruje s. Simona Brambilla, misjonarka z Instytutu Sióstr Misjonarek Konsolaty. Z kolei w Dykasterii ds. Dialogu Międzyreligijnego zasiądą bp Sithembele Sipuka (RPA), bp Ollo Modeste Kambou (Burkina Faso) i bp Wilybard Lagho (Tanzania). Bp Sipuka wskazał, że dla Afryki to wezwanie do pogłębiania wysiłków na rzecz pokojowego współistnienia religii, szczególnie w kontekście napięć międzywyznaniowych obecnych w niektórych regionach kontynentu. W oficjalnym oświadczeniu z 7 lipca 2025 roku przewodniczący SECAM, kard. Fridolin Ambongo, wyraził zaś wdzięczność papieżowi Leonowi XIV za okazane zaufanie. Podkreślił, że „nominacje te są źródłem dumy i nadziei” oraz „uznaniem darów, doświadczenia duszpasterskiego i wkładu Kościoła afrykańskiego w misję Kościoła powszechnego”. Rzeczywiście, Afryki w Watykanie jest coraz więcej.
Decyzje personalne każdego papieża to nie tylko gest symboliczny, ale konkretne wzmocnienie tego czy innego głosu w kluczowych obszarach. Nominacje Leona, nie tylko z Afryki, ukazują kierunek, jaki obrał papież: Kościół ma być misyjny, otwarty i zakorzeniony w realiach lokalnych wspólnot. Papież stawia na duchownych oddanych ludowi, często pochodzących z różnych kultur i środowisk, zdolnych do dialogu i odważnego świadectwa wiary w świecie pełnym napięć i wyzwań. Pokazują też, że wizja Kościoła Leona XIV jest wyraźna: misyjna, otwarta na ubogich, zakorzeniona tak w Tradycji, jak w peryferiach świata i w charyzmatach kobiet. Papież już rozpoczął nadawać ton swojego pontyfikatu, a świat patrzy z uwagą na dalsze decyzje.