Zniknąć, aby pozostał Chrystus

Po raz kolejny wracamy do najważniejszego pytania, jakie pojawia się na kartach Ewangelii. To nie jest pytanie banalne, jak zwrócił nam uwagę papież Leon XIV. Odpowiedź na pytanie o to, za kogo uważamy Jezusa, determinuje bowiem całe nasze życie. Jako chrześcijanie nie możemy udawać, że ono do nas nie dotarło. Usłyszeliśmy je, nie możemy więc przejść obok niego obojętnie albo traktować odpowiedzi jako oczywistą. Ona nie jest oczywista, jak pokazuje choćby przykład świętych apostołów Piotra i Pawła. Dla ludzi, którzy – jak oni – są zatroskani o zbawienie innych, jest to pytanie podstawowe, bo nie można mówić o Jezusie i głosić Ewangelii, jeśli jest się tej odpowiedzi niepewnym albo nie wie się, co ona znaczy i jakie niesie konsekwencje.
Jezus jest Synem Boga żywego, a to znaczy, że sam Bóg stał się człowiekiem, by być dla nas bliskim i dostępnym, byśmy mogli nawiązać z Nim relację, którą można opisać jako ludzkie więzy miłości, przyjaźni, oddania. Przyjaźń z samym Bogiem staje się naszym udziałem. Co za tym idzie, naszym udziałem staje się też Jego los na ziemi. 
Święci Piotr i Paweł głosili prawdę o Bogu, który stał się człowiekiem, by nas zbawić, i za tę prawdę zapłacili cenę najwyższą. Piotr został ukrzyżowany głową w dół, Pawła – jako obywatela Rzymu – ścięto. Dziś chrześcijanie w różnych zakątkach świata wciąż oddają życie za wiarę w Zmartwychwstałego. Na naszej ziemi jednak to nie męczeńska śmierć jest udziałem w losie Jezusa, ale codzienne ciche męczeństwo wierności Ewangelii, odwagi czystego świadectwa, zmagań i wiarygodność wspólnoty Kościoła we współczesnym świecie. To postawa transparentności i bezkompromisowości w dopominaniu się o wartości, które są uniwersalne, niezmienne, stojące na straży godności człowieka. To także zgoda na odrzucenie, wyśmianie i pogardę – w imię obietnicy, którą złożył nam Jezus i przypieczętował ją swoją śmiercią i zmartwychwstaniem: że będziemy żyć na wieki.
Ale odpowiedź Piotra oznacza jeszcze jedno – i zwracał na to uwagę Ojciec Święty Leon XIV w homilii wygłoszonej podczas swojej pierwszej Mszy św. odprawionej po wyborze na Stolicę św. Piotra. „Zniknąć, aby pozostał Chrystus” – powiedział papież o istocie władzy w Kościele. Trzeba się przemienić, aby stać się małym. Trzeba podporządkować swoje miejsce na ziemi temu, czego oczekuje od nas Pan. Skoro Jezus jest Synem Boga żywego, zuchwałością jest uzurpować sobie w Jego imieniu prawo do władzy nad ludzką wolnością, nad poszukiwaniami prawdy, nad sumieniami ludzkimi. Zuchwałością jest wkraczać w świat duchowości drugiego człowieka i zajmować w nim miejsce Boga, zawłaszczać Jego autorytet dla panowania nad innymi. 
„Zniknąć, aby pozostał Chrystus” – oto wyznanie wiary, program i kierunek życia uczniów Zbawiciela. To jednak nie dzieje się samo z siebie, nie dzieje się natychmiast. Droga przemiany wiedzie przez szkołę pokory i miłości, przez uczciwe stawanie w prawdzie i uznanie, że bez Niego nie jesteśmy w stanie wypowiedzieć słów, które z taką łatwością sformułował Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Droga przemiany jednak wiedzie również przez upadki, pamiętamy przecież, co się stało z Piotrem w chwilach próby. Bóg jest – na szczęście dla nas – cierpliwy i daje nam czas. Wspiera nas na tej drodze swoją łaską. Wystarczy Mu nasza miłość – niedoskonała, ale gorliwa jak miłość Szymona Piotra.