Chwile zachwytów

I w ten właśnie sposób minął już rok, odkąd zaczęłam zapraszać Państwa do posłuchania muzyki, która zatrzymuje. Przyznam, że choć nie należał on do najłatwiejszych, staram się spoglądać na niego z dużą dozą czułości. Pełno w nim było pięknych i poruszających dźwięków, które przynosiły ukojenie i choć na kilka chwil pozwalały się rozmarzyć/schować/zatracić/ zainspirować (wybierz dowolne).

Za nami
Zaczęło się od dwóch wspaniałych albumów – Universum Atom String Quartet, na którym każdy z członków kwartetu opowiedział swoją historię, wykorzystując do tego formę skomponowanego przez siebie i wykonanego wspólnie kwartetu smyczkowego. Usłyszymy tu refleksję nad ogromem wszechświata i hołd oddany walczącej Warszawie, zachwyt nad rytmicznością Bolera Maurycego Ravela, a także nad… motylami. Znakomity duet skrzypcowo-fortepianowy, czyli Adam Bałdych i Leszek Możdżer, wydał Passacaglię – album, którego trzeba nawet nie tyle posłuchać, ile doświadczyć całym sobą. Brak jakichkolwiek ram i szereg interpretacyjno-brzmieniowych eksperymentów sprawiają, że to doświadczenie mogłoby trwać bez końca. Kolejnymi instrumentalistami, którym się przysłuchiwaliśmy, byli Lang Lang i jego (no, nie jego, bo Saint-Saënsa) Karnawał Zwierząt i fryderykowy pomazaniec – Bruce Liu i jego Waves, a na nich Satie, Rameau, Ravel i Alkan. Szeroko, różnorodnie – jak pięknie się tego słuchało!
Sektor wokalny obstawili nieskazitelni Graindelavoix i Jerycho, które zachwyca nas z kolei na polskim gruncie. Druga połowa roku przyniosła także album King’s Singersów, będących plastrem miodu i okładem z aloesu na wszystko, co boli. W tej samej puli opublikowane zostały teksty poświęcone pierwszemu albumowi Chóru Narodowego Forum Muzyki, w których zajęliśmy się jakże wdzięcznym tematem tańca śmierci, oraz tekst o Adoration Pawła Łukaszewskiego w wykonaniu Chóru Filharmonii Narodowej. Z nieco innej bajki, ale nadal opowiadanej przez piękne głosy, mieliśmy Dagadanę i Kayah&Bregovicia. Twórcy, którzy sięgają do korzeni, jak na dłoni pokazując nam, że wszystko, czego potrzebujemy, mamy w sobie. Bardzo jestem ciekawa, które ze spojrzeń na możliwości ludzkiego głosu najbardziej przypadły Państwu do gustu i dlaczego akurat te? Spokojnie, to nie kartkówka, a jedynie chęć przerwania monologu na rzecz choćby i minimalnej interakcji.
Nie zabrakło też portretów – od Taylor Swift i jej fenomenu, przez Celine Dion i Giacomo Pucciniego (co za duet!) aż po hołd oddany zmarłemu niedawno Quince’owi Jonesowi. Każdy wieczór spędzony z którymś z tych artystów owocował odkryciem, które starałam się Państwu przekazać. Fenomen Swift opierał się między innymi na mieszance fantastycznego kontaktu z fanami z from zero to hero i byciem girl next door (czyli – tłumacząc na polski – na zbudowaniu swojej kariery od zera do monumentalnych rozmiarów i niezatraceniu przy tym siebie, choć tu moglibyśmy dyskutować, zwłaszcza w kontekście emisji CO2, ale nie o tym teraz). Celine to historia o nieustępliwości i walce o siebie – kiedy żyjąc z głosu, tracisz go, masz pełne prawo uznać, że twój świat przestał istnieć. Dion się nie poddała i wywalczyła sobie (i w sobie) miejsce na to, by o swojej historii opowiedzieć. Quincy Jones – czy znacie Państwo znakomitszego mentora, kuratora, nauczyciela? To, ilu artystów stworzył, na ilu znalazł pomysł, ilu wspierał, trzymał pod swoimi skrzydłami, by w końcu wypuścić w świat – to jest rzecz, która nie mieści się w głowie. Polecałam wtedy, polecam i dziś fantastyczny dokument jemu poświęcony. Uwierzcie mi, drodzy Państwo – zachwycicie się.

Przed nami
W połowie czerwca Zuzanna Irena Grabowska (z domu Jurczak) znana jako Sanah wypuściła swój piąty studyjny album zatytułowany Kaprysy. Ta potrójnie platynowa płyta łączy w sobie elementy indie popu i pod względem poziomu realizacji (na szczęście) nie odstaje od pozostałych. Na koncerty Sanah przychodzą tłumy, a przekrój jej publiczności jest bardzo szeroki – od dziewczynek niebędących jeszcze nastolatkami przez dorosłych aż do seniorów (sama znam jednego, dość wymagającego muzycznie 66-latka, który jest na bieżąco z jej dyskografią i bardzo to sobie chwali). Jeszcze przed świętami Sanah ogłosiła swój zaplanowany na 19 września 2025 r. koncert na Stadionie Narodowym, do wzięcia udziału w którym zaprosiła Kubę Badacha, Michała Bajora, Melę Koteluk, Kasię Kowalską, Alicję Majewską, Zespół Mazowsze, Katarzynę Nosowską, Michała Skawińskiego, Sobla, Natalię Szroeder i Krzysztofa Zalewskiego. Różnorodność godna podziwu!
Z Mazowsza jedziemy na Śląsk po drugi tom Pieśni współczesnych w wykonaniu Miuosha i Zespołu Pieśni i Tańca Śląsk. Nie skłamię, pisząc, że projekt ten to jedno z najciekawszych, najbardziej poruszających i zachwycających (również wizualnie – te teledyski to uczta dla oczu!) zjawisk polskiej sceny muzycznej ostatnich lat. Miłosz Borycki – raper, autor tekstów, producent i spiritus movens całego wydawnictwa – po premierze tomu I w 2021 r. i serii fantastycznych, wyprzedawanych niemal na pniu koncertów, wyruszył w dalszą podróż, zabierając w nią ze sobą kolejnych towarzyszy. Część z nich usłyszymy po raz kolejny i w gronie tym znajdą się m.in. Bela Komoszyńska, Igor Herbut, Julia Pietrucha czy Natalia Grosiak, część – Paweł Domagała, Krzysztof Zalewski, Maciej Musiałowski, Igo, Wiktor Waligóra – zadebiutuje.
Pozostając w klimacie muzyki popularnej, podrzucam Państwu album onirycznej i jedynej w swoim rodzaju artystki, Katie Melui. Live at the Royal Albert Hall to nagranie z prestiżowej londyńskiej sali koncertowej, które ujrzało światło dzienne z początkiem grudnia. Choć utrwalony koncert miał miejsce w maju 2023 r., zaprezentowany materiał nic a nic nie stracił ani na aktualności, ani tym bardziej na wartości. Albumem tym autorka kultowej piosenki o dziewięciu milionach rowerów w Pekinie celebruje 20-lecie swojej kariery, zabierając słuchaczy i słuchaczki w niezwykłą podróż w czasie, wypełnioną jej charakterystycznym głosem i klimatem, który przenika aż do szpiku kości, zostawiając po sobie rozkoszne ciepło.
#LetsBaRock to album naszej polskiej, kontratenorowej dumy narodowej – Jakuba Józefa Orlińskiego i fantastycznego kompozytora, aranżera i pianisty Aleksandra Dębicza. Artyści postawili przed sobą wyzwanie wyniesienia muzyki barokowej na zupełnie nowy poziom i zdecydowali się przepuścić ją przez filtr muzyki współczesnej, co z założenia miało jeszcze bardziej podkreślić jej ponadczasowość. Wspólnie z perkusistą Marcinem Ułanowskim i basistą Wojciechem Gumińskim wypracowali niepowtarzalne brzmienie „nowego baroku”. O tym, jak ta ciekawa teoria brzmi w praktyce, musicie przekonać się sami, ale już cieszę się na myśl, na jak wysokich obrotach będą pracować Państwa umysły, wyłapując coraz to kolejne tropy i nawiązania!

---
Kończąc już nasze podsumowanie, mam nadzieję, że znaleźliście Państwo coś dla siebie. Że któremuś z albumów w istocie udało się Was zatrzymać, zachwycić i ukoić. Że wybraliście się na małą ekspedycję, eksplorując konteksty i nawiązania, i że odkryliście coś, co prawdziwie Was zachwyciło. I tego właśnie życzę nam wszystkim w nowym roku – zachwytów.