Tak jak Natalia

 

Zamordowana w 1945 r. w obozie w Ravensbrück w wieku 39 lat, bł. Natalia Tułasiewicz była nauczycielką, poetką i człowiekiem sztuki. W dniu jej urodzin, 9 kwietnia, sprawowano w jej rodzinnej parafii pw. św. Michała Archanioła w Poznaniu uroczystą Mszę św. w intencji rychłej kanonizacji tej błogosławionej.

 

Eucharystia, której przewodniczył ks. dr hab. Paweł Wygralak, rektor Arcybiskupiego Seminarium Duchownego, była kolejną z Mszy św. celebrowanych w Roku Wiary na terenie archidiecezji poznańskiej w kościołach stacyjnych związanych ze świadkami wiary. W pierwszych słowach ks. Wygralak zauważył, że codziennie krocząc śladami pielgrzymstwa bł. Natalii Tułasiewicz po tej ziemi, trzeba sobie stawiać pytanie, czy wzmacniamy naszą wiarę tak, jak ona to czyniła? Natomiast ks. kanonik Eugeniusz Guździoł, proboszcz miejsca, zachęcił do modlitwy za jej wstawiennictwem.

We Mszy św. oprócz licznie zgromadzonych parafian uczestniczyli także uczniowie z poznańskich szkół noszących imię bł. Natalii Tułasiewicz. Młodzi ludzie przygotowali zresztą piękną oprawę muzyczną liturgii. Na uroczystość przybyła również reprezentacja rodziny błogosławionej. − Ciocia jest dla mnie pięknym przykładem wprowadzania świętości w czyn. Była bardzo osadzona w rzeczywistości, zwłaszcza tej wojennej, a jednocześnie potrafiła zaświadczać o Bogu na co dzień – mówiła Natalia Tułasiewicz-Wala.

 

Podczas Mszy św. homilię wygłosił ks. dr Trojan Marchwiak, archidiecezjalny duszpasterz nauczycieli i wychowawców, który zwrócił uwagę, że święte życie Natalii mówi nam dzisiaj o wierze, która jest żywa i nadaje kierunek całemu życiu. Ks. Marchwiak przyznał też, że jej wiara była naznaczona wdzięcznością, przytaczając słowa, które napisała w przeddzień wybuchu wojny: „Nauczyłam się dziękować Bogu za wszystko, a więc i za to dziękuję, że mi dał to właśnie ciało, a nie inne. Że mi kazał borykać się ze sobą, czym uczynił mnie podobną do siebie na Golgocie”. − Żyjemy w takich czasach, gdzie często wiara staje się czymś niezwykle prywatnym. Nie umiemy mówić o Bogu. Tymczasem Natalia pokazuje nam, że nie można chować swojej wiary, ale trzeba wychodzić ku światu z „ukrycia własnej kapliczki” – tłumaczył kaznodzieja.

Po Eucharystii jej uczestnicy przeszli do domu przy ul. Śniadeckich 30, gdzie błogosławiona mieszkała do momentu wysiedlenia przez Niemców, a na którym obecnie znajduje się pamiątkowa tablica. Wspólnie odmówiono przy niej litanię do bł. Natalii Tułasiewicz.

 

Bł. Natalia Tułasiewicz urodziła się 9 kwietnia 1906 r. w Galicji. Kiedy miała 15 lat, jej rodzina zamieszkała w Poznaniu. Uczęszczała tutaj do Gimnazjum Sióstr Urszulanek, a następnie studiowała polonistykę na Uniwersytecie Poznańskim. Po ukończeniu studiów była nauczycielką m.in. w prywatnej szkole powszechnej pw. św. Kazimierza. Po wybuchu wojny zorganizowała szkołę podwórkową. W listopadzie 1939 r., wysiedlona przez hitlerowców, trafiła do Krakowa. W tym mieście i jego okolicach prowadziła tajne nauczanie. Dobrowolnie, wiosną 1943 r., jako emisariusz organizacji „Zachód”, która była komórką AK, wyjechała do obozu pracy przymusowej w Hanowerze, aby tam podtrzymywać polskość wśród polskich więźniarek. W konspiracji, sama będąc robotnicą, animowała w obozie życie kulturalne i religijne. W warunkach, w których głód, choroby, wyniszczająca praca i celowa demoralizacja powodowały napięcia oraz konflikty, służyła więźniarkom pomocą i radą. Modliła się z nimi i głosiła im katechezy. Na skutek donosu, w kwietniu 1944 r., została aresztowana i przewieziona najpierw do obozu w Kolonii, a następnie w Ravensbrück. Tam, w Wielki Piątek 31 marca 1945 r., tuż przed jego wyzwoleniem, poniosła śmierć w komorze gazowej. Beatyfikował ją 13 czerwca 1999 r. bł. Jan Paweł II jako jedną z dwu świeckich kobiet w gronie 108 polskich męczenników poległych za wiarę w czasie drugiej wojny światowej.