Wierność ideałom

 

Młodość bywa idealistycznie nastawiona, choć także niestała. Tym bardziej podziwiać należy wszystkich, którzy z determinacją bronią własnych ideałów i starają się być im wierni.

Dynamika ludzkich wysiłków prowadzących ku osiągnięciu dojrzałości osobowościowej i dojrzałości w wierze zawiera w sobie także element próby, testowania, kuszenia. Wytrwałość, niezależność od opinii innych, od nacisku środowiska czy wpływu otoczenia, to niektóre z kryteriów i wyznaczników dojrzałości. Niejako instynktownie poszukujemy przejawów wierności obranym wartościom i ideałom życiowym. Z podziwem i zachwytem spoglądamy na przykłady heroicznej obrony przyjętego systemu wartości, jak w przypadku męczenników za wiarę, w obronie czystości czy ojczyzny. Ludzka słabość natomiast, przejawiająca się brakiem konsekwencji w życiowych wyborach, daje się zauważyć nawet bez prowadzenia wnikliwych obserwacji i wywołuje raczej współczucie i politowanie niż zrozumienie. Wierność ideałom jest więc w cenie!

Dla ludzi wiary ideałem ideałów, ich miarą i kryterium oceny ich prawdziwości jest Ewangelia Jezusa Chrystusa. Mówił o tym bł. Jan Paweł II podczas Światowego Dnia Młodzieży w Rzymie w roku 2000: „To Jezus wzbudza w was pragnienie, byście uczynili ze swego życia coś wielkiego, byście szli za jakimś ideałem, nie dawali się pochłonąć przeciętności. Daje odwagę, by pokornie i wytrwale dążyć do doskonalenia samych siebie i społeczeństw, czyniąc je bardziej ludzkim i braterskim. To On — Chrystus”. Warto spojrzeć na własne ideały i poddać je ocenie w świetle Chrystusa. Wówczas okaże się, czy są prawdziwe i czy warto bronić ich nawet za cenę odrzucenia przez środowisko. Jeśli ich podstawą jest Jezus, warto dla obrony ideałów poświęcić wszystko!