Nadzieja zmartwychwstania Kościoła

Kościół, podobnie jak kiedyś uczniowie z Emaus, może przeżywać kryzys, może upadać, a nawet w niektórych miejscach zamierać. Jednak dzięki obecności i działaniu Zmartwychwstałego wciąż na nowo się odradza. Podobnie i człowiek wierzący na swojej drodze do Emaus, do życia wiecznego doświadcza pustki, chaosu, bezsensu. Nasze ludzkie serca pragną, często już tu, na ziemi, być wypełnione szczęściem. Tęsknimy za spokojnym życiem; bez cierpienia i bez problemów. Najczęściej jednak wtedy, kiedy zaczyna się to w jakimś sensie realizować, coś się przewraca i wali w gruzy. Rodzą się pytania, przychodzą wątpliwości, na które szukamy odpowiedzi, jak uczniowie zdążający do Emaus. W ciągu kilku dni wszystko się im zawaliło i pozostały słowa: „a myśmy się spodziewali”. Owo zdarzenie ewangeliczne pokazuje nam, że Ewangelia wydaje się czasem pozornie pozostawać poza życiem, bo nasz wzrok jest zbyt krótki, a nasze myśli zbyt ciasne. Trzeba dopiero, by Chrystus przez Ducha Świętego dołączył się do nas, zaczął rozmowę i w naszej świadomości ustawił na nowo obok siebie Ewangelię i życie. Okazuje się wtedy, jak jest w rzeczywistości – że one wcale od siebie nie odeszły. Wtedy Kościół przeżywa chwile olśnienia nowym kształtem objawionej Prawdy. Taką szczególną chwilę olśnienia przeżył Kościół za pontyfikatu bł. Jana Pawła II. Przez jego nauczanie i świadectwo stało się jasne, że Ewangelia ma coś do powiedzenia i dzisiejszemu światu, albowiem to Duch Święty prowadzi nieustannie Kościół – nie dziennikarze, publicyści, teolodzy. To, co zdarza się całemu Kościołowi, przytrafia się również każdemu wierzącemu. Są dni życia spokojne, gdzie wszystko układa się i jest zgodne z wolą Bożą. A potem naraz tak się wszystko niespodzianie pokrzyżuje i boleśnie poplącze, jak za dni Męki Chrystusa. Wtedy człowiek powinien sobie przypomnieć owych dwóch uczniów idących do Emaus i obudzić w sobie nadzieję, że i do niego może się przyłączyć niewidzialny Chrystus, by poustawiać mu na nowo jego sprawy. Jesteśmy o tyle w lepszej sytuacji niż tamci uczniowie, że my Go sami możemy poszukać.  Wiemy, gdzie można Pana znaleźć, by włączyć Go w nasze trudności i niepokoje – jest obecny w sakramentach świętych.

Dziś, w niedzielę, gromadzimy się na Eucharystii. Chrystus pragnie nakarmić nas swoim Słowem i Ciałem; pragnie przemienić nasze życie, by wlać w nie radość, miłość i pokój. On jest Źródłem naszego zmartwychwstania. Możemy Go przyjąć, by Mu powiedzieć: Zostań. Nie bądź przechodniem przez moje serce i życie. Zostań i nie odchodź, bym wraz z Tobą mógł przejść drogę do Emaus, do nieba i życia wiecznego.

Przeżywamy piękny maj; czas spotkań dzieci z Chrystusem w Pierwszej Komunii Świętej, w sakramencie bierzmowania młodzieży, w sakramencie kapłaństwa. Niech dla nas wszystkich będzie to czas świętości, czas spotkania z Chrystusem zmartwychwstałym w naszej drodze życia do wiecznego Emaus, czas dziękczynienia za dar życia i posługi Jana Pawła II. Niech będzie to czas nadziei na zmartwychwstanie Kościoła i każdego z nas…