Wybrać prostotę

Słowa brata Aloisa z Taizé wypowiedziane w drugim dniu Europejskiego Spotkania Młodych w Poznaniu

środa, 30 grudnia 2009

Wczoraj powiedziałem wam: Przybyliśmy tutaj, żeby każdy z nas rozpoczął lub pogłębił taką przemianę serca.

Jak taka przemiana serca może się dokonać? Nie chodzi w pierwszym rzędzie o jakiś akt woli. Nasze serce przemienia się, kiedy zwracamy się ku Bogu. To Bóg je przemienia. Czy każdego dnia znajdziemy czas na to, żeby zwrócić się ku Bogu?

W modlitwie Bóg zawsze wychodzi nam na spotkanie. Biblia odważyła się powiedzieć, że Bóg pragnie być w komunii z człowiekiem. Bóg przychodzi do nas w Chrystusie. Eucharystia jest najbardziej przejrzystym tego wyrazem, jaki kiedykolwiek został nam dany. W niej otrzymujemy Jego życie. Eucharystia jest wielką tajemnicą, możemy ją przyjmować jedynie w duchu dziecięctwa i adoracji.

Maryja zawsze jest świadkiem tego, że Bóg przychodzi do nas. Dlatego możemy kierować swoje spojrzenie także ku niej. Tutaj w Polsce wiara w Eucharystię i cześć dla Maryi pomogły wielu ludziom ufać Bogu, kiedy trzeba było przejść przez trudne doświadczenia historii.

W Duchu Świętym Bóg mieszka w naszych sercach i tu do nas mówi, podpowiadając nam idee, projekty, mówi również poprzez nasze pragnienia. Jak jednak rozpoznać ten wewnętrzny głos? Nasze serce jest przepełnione ogromną ilością pragnień i dążeń. Chcielibyśmy tylu rzeczy, czasami sprzecznych.

Trzeba dokonywać wyboru pomiędzy naszymi pragnieniami. Nie wszystkie są złe, ale też nie wszystkie są dobre. Chodzi o to, żeby cierpliwie się nauczyć, za którymi iść przede wszystkim, a które zostawić na boku.

Dokonywanie wyboru pomiędzy naszymi pragnieniami, zgoda na to, żeby nie wszystko mieć, otwiera nas na innych, chroni od osamotnienia i prowadzi do dzielenia się tym, co mamy. Jak to się dzieje, że materialnemu dostatkowi często towarzyszy zamknięcie się w sobie, utrata zdolności prawdziwego porozumiewania się?

Tak wielu z nas pragnie podjąć tę istotną decyzję: wybrać prostotę życia.

Wybór prostoty przygotowuje nasze serca do dzielenia się tym, co mamy. Wiele możliwości dzielenia się dobrami i pracy dla innych jest pod ręką. Widzimy tutaj, w |Poznaniu, tak wielu ludzi, którzy idą tą drogą, i nas też mogą na nią wprowadzić.

Myślę również o zakonnicach, które odwiedziłem w Chinach. Osiedliły się one w prowincji Syczuan, tam gdzie w 2008 roku doszło do wielkiego trzęsienia ziemi. Idą z pomocą ludności dotkniętej kataklizmem. Nie mogą jednak mówić o swojej wierze. Mogą tylko być obecne w milczeniu, jak dziecię Jezus narodzone w ciszy w Betlejem.

Skoro z dwoma braćmi pojechałem ostatnio do Chin, to nie dlatego, żeby coś tam zanieść, ale żeby słuchać chrześcijan. Wysłuchać ich i modlić się za nich, szczególnie wtedy, kiedy z tego kraju docierają do nas niepokojące wieści. Kiedy słuchaliśmy tych zakonnic, lepiej zrozumieliśmy, czym jest droga dzielenia się tym, co mamy, prostoty i bezinteresowności.

Jedna z nich powiedziała nam: „Po wielu miesiącach pracy wśród ludzi, wiele z nas przeżywa czas wątpliwości. Dlaczego tyle cierpień?” Inna dodała: „Kiedy widzę naszą bezsilność w niesieniu ludziom pomocy, czuję się jak Maryja pod krzyżem.”

Jeszcze inna: „Powiedziano nam, że nie możemy mówić o wierze, to trudne, ale teraz lepiej rozumiem swoje powołanie, być blisko ludzi, to już znaczy żyć Ewangelią. Ludzie podejrzewają, że w naszym życiu jest jakiś sens, nawet jeśli on się im wymyka.”

Czy świadectwo tych chrześcijańskich chińskich zakonnic mogłoby wspierać w nas nadzieję i odwagę wybierania prostoty?

http://www.taize.fr/pl_article9575.html