Kruche ciało, nieśmiertelna dusza

W Środę Popielcową, podczas Mszy Świętych, wierni uczestniczą w obrzędzie posypania ich głów popiołem. W pierwotnym Kościele obrzęd ów oznaczał oficjalne przyjęcie publicznych grzeszników do stanu pokutników, jak też przygotowanie katechumenów do przyjęcia sakramentu chrztu św. Co dzisiaj oznacza ten obrzęd?

O czym myślimy, gdy posypujący nasze głowy popiołem kapłan wypowiada słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”? Słowa skierowane kiedyś do pierwszych rodziców na pewno trudno jest nam uznać i przyjąć jako obietnicę. Może pojmujemy je jako groźbę, może nawet jako wyrok? A tymczasem... Tymczasem w słowach „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” zawarta jest prawda dotycząca naszego zbawienia! Rzeczywiście, gdyby kres życia ludzkiego wyznaczała śmierć i złożenie martwego ciała do grobu, za którym już naprawdę nic nie ma, słowa o obracaniu się w proch mogłyby budzić grozę. Jest jednak inaczej: dając człowiekowi kruche, słabe ciało, Stwórca obdarzył go nieśmiertelną duszą, która żyć będzie życiem wiecznym w domu Boga Ojca.

Wyznawajmy zatem szczerze i bez lęku, że jesteśmy grzesznikami i będąc prochem – w proch się obrócimy. Sypany na głowę popiół przyjmujmy z wielką gotowością serca.

Wkrótce będziemy gromadzili się w kościołach, by pokutnymi i pasyjnymi pieśniami, nabożeństwem Drogi krzyżowej i śpiewem Gorzkich żali wielbić ukrzyżowanego Chrystusa, który przez mękę i krzyż odkupił świat. Złóżmy postanowienie, że z wiarą, owocnie przeżyjemy Wielki Post jako czas gorliwej pracy nad sobą, nad własnym sumieniem, czas pełnienia uczynków pokutnych. Starajmy się przez czterdzieści dni, które są pamiątką czterdziestodniowego postu Chrystusa Pana, zmobilizować swego ducha i oddać się do dyspozycji Boga. On wie, czego nam potrzeba. Najważniejszym celem człowieka na ziemi nie są: kariera, bogactwo, zaszczyty, władza, lecz nieustanna troska o nawrócenie własnej duszy po to, by mogła żyć życiem wiecznym.