Harcerska "Unia"

27 grudnia 1918 r. wybuchło jedyne zwycięskie polskie powstanie – powstanie wielkopolskie, które przyniosło wolność mieszkańcom tych ziem. Jednak dzień ten nie był początkiem walki o polskość.

Na wiele lat przed tym historycznym faktem działała już tajna organizacja bojowa, złożona z poznańskich harcerzy. Dała ona późniejszemu powstaniu ofiarną i doświadczoną kadrę przywódczą, a niepodległemu krajowi – prawych obywateli.

Pragnęli czynu

Poznań w 1913 r. był twierdzą z potężnym garnizonem, otoczony łańcuchem fortów. Kiedy wszelkie rozumowe racje przemawiały za czekaniem, kiedy starsi i ostrożni odradzali „folgowania” emocjom, zebrała się nocną porą w mieszkaniu w nadwarciańskiej dzielnicy Wilda grupa dziewięciu młodych ludzi. Na okrągłym stole stanął krzyż, znak wiary i nadziei ich ojców i dziadów. Na ten krzyż złożyli przysięgę na wierność Kościołowi, Narodowi i Polsce. 8 maja 1915 r. narodziła się masowa już organizacja bojowo-niepodległościowa „Unia”, do której – pod komendą Stanisława Nogaja i braci Paczkowskich – należało 365 osób.

cd. w numerze 1 (2007)