W czasie wakacji powinniśmy przypominać sobie o ziemi, na której stawiamy nasze stopy. Tej ziemi trzeba czasami dotknąć, położyć się na niej, poczuć jej smak. Wtedy lepiej rozumiemy, że całe nasze życie jest pielgrzymowaniem. Wtedy rozumiemy, że jeszcze mamy po czym stąpać i że dopóki idziemy, możemy odmieniać oblicze tej ziemi. Cyprian Kamil Norwid przypominał w „Pielgrzymie”: „Przecież i ja ziemi tyle mam/ Ile jej stopa ma pokrywa,/ Dopokąd idę!...”.
Starajmy się w czasie wakacyjnym wyruszyć w drogę, choćby do najbliższego parku. W drodze spotykamy innych ludzi, możemy zadziwić się, jak wielu ich jest na świecie, zobaczyć, jak wiele spraw nas różni i jak wiele nas jednoczy. W drodze mamy też szansę zobaczyć Boga w człowieku i w cudzie stworzenia. W drodze łatwiej rozumie się, że życie nie kończy się na doczesności i że ciągle idziemy ku Jerozolimie wiecznego trwania.
Wyruszając w drogę dostrzegamy, że choć stawiamy stopy na ziemi, trwamy „w nieba łonie” i że ono porywa naszą duszę (C.K. Norwid).
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 28/2006
