Dobrze o Czarnej Górze

Rodziny Kościoła Domowego zawsze chętnie przyjeżdżają do Czarnej Góry na Spiszu. W miejscowym Domu Pielgrzyma serdecznie wita wszystkich o. Hubert Kasztelan (cysters). Wierzę, że udział w rekolekcjach, Mszach św. i modlitwach w kościele Przemienienia Pańskiego jest skuteczną pomocą w rozwiązywaniu trudnych ludzkich spraw. Budowaniu wspólnoty ducha, więzi, umiejętności pomagania sobie i innym dobrze służy również rekreacja: wędrówki po górach, kontemplacja przyrody, zwiedzanie zabytków.

Spisz jest regionem ciekawym pod względem geograficznym i etnograficznym. Granica państwowa dzieli go na części: słowacką i polską. Polski Spisz tworzy 14 wsi; jedną z nich jest Czarna Góra. Między Polakami żyje niewielka mniejszość słowacka. W kościele można usłyszeć stare, słowackie pieśni, a jeszcze trzy lata temu w szkole, obok języka polskiego, uczono języka słowackiego. Dostrzegalne są także wpływy węgierskie. Kultura ludowa tej ziemi jest wyjątkowa ze względu na sposób budowy wsi i zagród, architekturę kościołów oraz ubiór.

Czarna Góra jest wsią o charakterze pasterskim. W pobliżu kościoła, przy drodze z Trybsza do Jurgowa znajduje się Muzeum Kultury Ludowej Spisza. Stanowi go skansen – Zagroda Korkoszów, będąca oddziałem Muzeum Tatrzańskiego. Zgromadzono tu wiele eksponatów, m.in. narzędzia do obróbki lnu i stroje ludowe. Do Bukowiny i Białki Tatrzańskiej można dojść pieszo; odległość wynosi pięć km. Nowy Targ i Nidzica oddalone są o 15 km, a Zakopane – przeszło 20 km.

Kilkanaście kilometrów od Czarnej Góry jest przełom rzeki Białki. W tamtejszym rezerwacie przyrody przed laty kręcono sceny do filmu „Janosik”. W Trybszu znajduje się jeden z najcenniejszych zabytków drewnianych na polskim Spiszu: XVI-wieczny kościół św. Elżbiety Węgierskiej.

Ojciec Hubert Kasztelan sam o sobie mówi, że jest olsztyńskim góralem. Przybył do Czarnej Góry dawno temu i został szybko zaakceptowany przez miejscową ludność. Poważany jest za otwartość, szczerość i pracowitość. Często można zastać go przy ciężkiej pracy fizycznej. Trudno uwierzyć, że jest dobrze po siedemdziesiątce; wesoły, energiczny, wewnętrznie zorganizowany, wspaniały gawędziarz. Mówią tu o nim także „budowniczy”. Nic dziwnego, bowiem doglądał budowy kościoła, plebanii, dwóch domów rekolekcyjnych (jeden jeszcze w budowie), domu zakonnego sióstr benedyktynek w Mogile k. Krakowa i Jubileuszowego Krzyża Milenijnego na Litwinowej Grapie.

Dom rekolekcyjny w Czarnej Górze może jednorazowo przyjąć 65 osób. Ceny są przystępne, grupy mogą przyjechać ze swoim kucharzem lub skorzystać z oferty posiłków proponowanej przez o. Huberta. Niebawem zostanie oddany do użytku dom rekolekcyjny na 150 miejsc. Latem atrakcją jest basen ze zjeżdżalnią dla dzieci; jest też plac zabaw, bilard i hala sportowa. Zimą można korzystać z wyciągów narciarskich w Białce (wyciąg w Czarnej Górze zostanie uruchomiony w 2007 r.).

Dzięki rekolekcjom w Czarnej Górze przekonuję się, że jeśli Bóg jest w centrum mojego życia, to i inne sprawy są na właściwym miejscu. Dlatego zachęcam czytelników „Ładu Bożego” do przybycia w to miejsce i życzę, aby pobyt tutaj był dla każdego czasem dojrzewania do osobistych wyborów, ważnych decyzji dotyczących życia osobistego i rodzinnego.