1 maja - 6 maja

Poniedziałek, 1 maja

św. Józefa

Dz 6,8-15; J 6,22-29

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości”

Wielu chciało się spotkać z Jezusem, wielu Go szukało. Dlaczego?

Bo uzdrawiał, czynił cuda, dawał chleb, bo przynosił ulgę. Szukali zatem Jezusa, bo mieli w tym swój interes.

Jezus jednak pragnie, abyśmy nie szukali Go tylko dla własnej korzyści, ale dla Niego samego. Niech każde nasze spotkanie z Panem na Eucharystii będzie wyrazem miłości wobec Tego, który pragnie się nam całkowicie dawać.

Wtorek, 2 maja

św. Atanazego

Dz 7,51-59; 8,1; J 6,30-35

„Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie”

Nie wystarczyło Jezusowi, że oddał za nas swoje życie. Jego miłość poszła dalej, aż do tego stopnia, że pozostał z nami pod niepozornym kawałkiem chleba, gdyż chce każdego dnia dawać nam siebie.

Jedynie Jezus jest Tym, który może zaspokoić głód mojego serca – głód miłości. Tylko On może zaspokoić potrzebę bycia kochanym i całkowicie akceptowanym. Obyśmy zawsze potrafili z szacunkiem i wdzięcznością przyjmować Go w Komunii Świętej.

Środa, 3 maja

NMP Królowej Polski

Ap 11,19; 12,1.3-6.10; Kol 1,12-16; J 19,25-27

„Jezus rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja”

Uroczystość Królowej Polski uzmysławia nasz związek z Maryją, którą przed kilkuset laty naród polski obrał sobie za swoją królową. Z woli Syna Bożego jest naszą Matką. Nie mamy jednak być Jej dziećmi tylko w deklaracjach i czułych słowach. Być Jej synem, córką to trwanie razem z Nią przy Chrystusie w cieniu codziennego krzyża: obowiązków, podejmowanego trudu pracy nad sobą, przeżywanych rozczarowań, upadku i próby powstania. Obyśmy potrafili jak Jan być Mu wierni do końca, nawet wówczas, gdy zostaniemy sami.

Czwartek, 4 maja

św. Floriana

Dz 8,26-40; J 6, 44-51

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne”

Myślenie o śmierci może w niejednym z nas budzić obawę – co będzie dalej? To, co nieznane, zawsze budzi pewnego rodzaju obawy. Chrystus jednak zapewnia, że ci, którzy w Niego wierzą, będą mieli życie wieczne. To sens chrześcijańskiej wiary. Niekiedy jednak nasze postępowanie jest jakby zaprzeczeniem tej prawdy – więcej troszczymy się o sprawy doczesne niż o własne zbawienie. Nasza Ojczyzna znajduje się nie na ziemi, lecz w niebie. Prośmy Boga, byśmy zawsze pamiętali, że nasze życie jest pielgrzymką do domu Ojca.

Piątek, 5 maja

Dz 9,1-20; J 6,52-59

„Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim”

W pierwszym czytaniu autor Dziejów Apostolskich przypomina nam, jak wiele razy w swoim życiu odwracamy się od Boga, chociaż w naszym mniemaniu dobrze Mu służymy. Jednak nawet wówczas Bóg z nas nie rezygnuje. Co więcej, pragnie uczynić narzędziem swojego działania – jak Szawła. „Idź, bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie”. Czy jest to możliwe? Tak, ale wówczas, kiedy będziemy w Nim trwali, przyjmując Go do swojego serca. Eucharystia nie jest nagrodą za dobre życie, ale pokarmem, którym Pan chce nas umacniać w pokonywaniu własnych grzechów i słabości.

Sobota, 6 maja

św. Filipa i Jakuba Ap.

1 Kor 15,1-8; J 14, 6-14

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”

Każdy, kto choć raz był w górach, dobrze wie, jak ważna jest znajomość drogi, którą ma się do przebycia. Na szlaku łatwo o obranie niewłaściwego kierunku. Wówczas nieoceniona jest pomoc przewodnika.

Kim jest przewodnik?

Przewodnik to człowiek, któremu powinienem w pełni zaufać. Jezus jest naszą drogą i prawdą, i życiem – jest najlepszym przewodnikiem, który wie, jak poprowadzić nas bezpiecznie po wszystkich drogach życia. Czy potrafię Mu do końca zaufać?