Ksiądz odpowiada

Zastanawiam się, czy modlitwa powinna mieć jakiś schemat, części i tak dalej. Chodzi mi o moją modlitwę prywatną, a nie o Mszę św. czy inne nabożeństwa. Bardzo bym chciała rozwijać moje życie modlitewne i dlatego potrzebuję wskazówek. Jak to robić? Czy wystarczy pełna spontaniczność, czy należy wybierać modlitwę zależnie od potrzeby i samopoczucia, czy wprowadzić w to jakiś porządek?

Ewelina

Rzeczywistość modlitwy jest niezwykle bogata, stwarza wiele możliwości. Jest tak różnorodna, jak bardzo różnorodni jesteśmy my. Wszak modlitwa indywidualna jest wyrazem osobistego dążenia człowieka do kontaktu i przyjaźni z Bogiem. Dlatego jest uzależniona od naszych preferencji.

Wśród tego bogactwa różnorodności można jednak znaleźć pewne punkty wspólne. Pierwszym z nich jest pewna nieufność wobec całkowitej spontaniczności. Wiąże się ona z przekonaniem o niestałości ludzkich uczuć i emocji. A przyjaźń powinna być więzią nie tylko emocjonalną. Dlatego nie wystarczą emocje, by ją pielęgnować. Jeśli na kimś nam zależy, to powinniśmy z nim rozmawiać nawet wtedy, gdy się obrazimy, gdy będzie nam przykro. Kiedy nasza przyjaźń spowszednieje w szarej codzienności, tym bardziej trzeba będzie szukać ożywiających ją kolorów. Drugim czynnikiem jest działanie Ducha Świętego, który w nas się modli. Nie można modlitwy zamknąć w sztywne ramy, bo wtedy grozi nam brak wrażliwości na Jego natchnienia. Dlatego modlitwa powinna być mądrym łączeniem serca i rozumu. Następną ważną sprawą jest konstrukcja psychiczna człowieka, która jednak na dłuższą metę nie lubi bałaganu. Dobrze czuje się w pewnych stałych, niezmiennych formach. Łatwiej też działa pod wpływem odpowiednio ukształtowanych dobrych nawyków. Dlatego warto nawet najbardziej spontaniczną modlitwę ująć w nieograniczające jej, lecz dodające blasku i siły ramy.

Skoro pragniesz rozwijać swoje życie modlitewne i chcesz dużo się modlić, spróbuj swoją modlitwę spontaniczną podzielić na cztery części. Najpierw oddawaj Bogu chwałę. Uwielbiaj i wysławiaj Jego miłość, mądrość i moc. Zachwycaj się Nim. Uwielbienie jest wyrazem naszej miłości, takiego zakochania się w Panu Bogu. Następnie podziękuj Bogu za wszystko, co z Jego ręki otrzymujesz. Za dar życia, za wszystkie dary Jego łaski. Wdzięczność jest wspaniałym wyznaniem wiary, a równocześnie pomnażaniem jej. Następnie warto Boga przeprosić za to, co niszczyło naszą przyjaźń. Za nasze grzechy, niewierność, zbyt słabą miłość.

Wreszcie warto, byś przedstawiła Bogu swoje prośby. Pan Bóg wie, czego nam potrzeba, lecz pragnie naszej zgody na przyjęcie Jego darów i potrzebuje naszego wyznania wiary, które składamy modlitwą błagalną. Modląc się tak, wierzymy, że Pan Bóg swoją mocą może nam naprawdę pomóc.

Ten schemat nie ma krępować spontaniczności modlitwy, lecz ma w niej pomagać. Ma ją wyzwalać, ukierunkowywać. Zauważ, że nie ma mowy o długości poszczególnych części. Zależy ona od Ciebie, od Twego pragnienia bycia na modlitwie z Panem.