Bez szyldów i pieczątek

O studentach, przecieraniu szlaków i powrocie do korzeni z ks. dr. Markiem Sobocińskim, diecezjalnym duszpasterzem akademickim rozmawia Bernadeta Gozdowska

Pełni Ksiądz funkcję duszpasterza akademickiego od października ubiegłego roku. Jak Ksiądz się w tej roli czuje?

- Szczerze mówiąc, nadal się z nią oswajam. W naszej diecezji, a właściwie w granicach, jakie zaistniały po ubiegłorocznym podziale administracyjnym, duszpasterstwa akademickiego jako takiego właściwie nie było. Jesteśmy więc na początku drogi i można powiedzieć, że ja przecieram szlaki.

Zdradzi Ksiądz, jak to przecieranie szlaków wygląda?

- Nie jest to żadną tajemnicą. Odwiedzam uczelnie, utrzymuję kontakt z rektorami i wykładowcami, rozmawiam ze studentami... Bardzo mi zależało, by nie zaczynać od szyldów, pieczątek, plakatów, sloganów i innych tego typu rzeczy. By nie koncentrować się wyłącznie na biurokracji. Chciałem, by wszystko zaczęło się niejako od dołu... Od ludzi...

I zaczęło się?

- Można powiedzieć, że tak. W każdą niedzielę w gnieźnieńskim kościele farnym sprawowana jest akademicka Msza Święta, w której uczestniczy spora grupa studentów. Spotykamy się także w każdy czwartek, w kaplicy klasztoru Sióstr Karmelitanek Bosych przy ulicy Cienistej, na godzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Oczywiście przydałoby się jakieś zaplecze, siedziba, salka, w której można by się było spotkać i porozmawiać. Ideałem byłoby także mieć swój kościół akademicki, taki z prawdziwego zdarzenia. W moim przekonaniu nie jest to jednak najważniejsze.

A co jest zdaniem Księdza najważniejsze?

- Chyba to, by młodzi ludzie, którzy podjęli trud zgłębiania wiedzy i których życie koncentruje się wokół egzaminów, kolokwiów i zaliczeń semestralnych, nie zaniedbywali rozwoju duchowego. By nie zapominali o Bogu i zrozumieli, że wiara jest w życiu człowieka równie ważna jak wykształcenie. Uczelnie przekazują studentowi wiedzę, dbają o jego rozwój intelektualny i fizyczny. Ale to nie wystarczy... Potrzebna jest także formacja duchowa. Moim wielkim pragnieniem jest, by formacja ta zanurzona była w czystym ewangelicznym źródle i opierała się na modlitwie oraz zgłębianiu nauki Kościoła, a nie na wieczorkach tanecznych, wspólnych wyjazdach czy spotkaniach przy kawie.

Ale to młodych ludzi przyciąga... Czy nie obawia się Ksiądz braku chętnych?

- Nie... Studenci mają takich ,,atrakcji" pod dostatkiem i nie muszą ich szukać w duszpasterstwie akademickim. W moim przekonaniu trzeba postawić na prostotę i autentyzm. Na powrót do korzeni... Wbrew pozorom tego młodym ludziom najbardziej potrzeba i za tym tęsknią. Chcą prawdy i drogowskazów, a przecież najlepsze daje nam Pan Bóg.

Spotyka się Ksiądz ze studentami. O czym najczęściej mówią?

- O swoich problemach, obawach, studiach, planach na przyszłość... Czasami są to bardzo trudne rozmowy. Wielu źle rozumie Kościół. Utożsamia go z instytucją, do której trzeba się od czasu do czasu udać, by coś załatwić. Wielu nie potrafi rozmawiać z księdzem. Uważa, że jego miejsce jest wyłącznie przy ołtarzu. Są też i tacy, którzy się pogubili i szukają jakiegoś wsparcia, drogowskazu. Nie zawsze potrafię im pomóc, ale zawsze ich wysłucham.

Dziękuję za rozmowę