Listy Ojca Pio

Przyszły święty w tym okresie doświadczał stanów mistycznych. Przeżył stygmatyzację, jednak na swą usilną prośbę skierowaną do Chrystusa jej zewnętrzne objawy zniknęły, ale ból przeszywający stopy, ręce i bok pozostał. Miał 27 lat i już wtedy łączyła go głęboka więź z Bogiem.

Raffaelina Cerase była osobą głęboko religijną, choć w młodości dystansowała się od religii, nie przystępując nawet do sakramentów świętych. Zmiana u niej nastąpiła dzięki Nabożeństwu do Matki Bożej z Pompei, którą nazywała "piękną i dobrą Mamą". Wstąpiła do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka. Jej życie było naznaczone cierpieniem - przeżyła śmierć rodziców i siostry. Gdy pisała listy, miała czterdzieści sześć lat.

Korespondowali ze sobą przez trzy lata. Ojciec Pio był kierownikiem duchowym, zaś Raffaelina poddawała się z zaufaniem jego radom i wskazówkom.

Kobieta opisuje w listach swoje problemy z wiarą - typowe ludzkie wątpliwości. I tak, w jednym z listów Raffaelina skarży się, że trzy "nieustanne koszmary" nie pozwalają jej odnaleźć spokoju. Jest to choroba brzucha jej siostry, powrót do ojcowskiego domu pełnego smutku i bólu oraz wojna. Często wyrzuca sobie, że ulega namiętnościom, słabościom i grzechom. A jeżeli nawet im nie ulega, to tylko dlatego, "że brakuje ku temu okazji". W kościele nie może wysiedzieć dłużej niż półtorej godziny. Czuje się tam źle, jest zmęczona, roztargniona, pełna niepokoju. Ocenia swoją wiarę bardzo krytycznie. Prosi Ojca Pio o modlitwę, zawierzając mu swoje wątpliwości, niepokoje i lęki.

Cierpienia są łaską

Ojciec Pio już wtedy był doświadczonym spowiednikiem. W listach dogłębnie analizuje problemy Raffaeliny. Przede wszystkim ukazuje szczególną miłość, którą Bóg poprzez cierpienia jej przekazuje. "Im większe cierpienia na Ciebie spadają, tym bardziej wzrasta miłość, z jaką Bóg Cię prowadzi. Cierpienia są miernikiem Bożej miłości względem Ciebie" - pisze w jednym z listów. Podkreśla, że wielu bogatszych w dary intelektualne i cnoty nie zostało obdarzonych taką miłością, z jaką jest ona traktowana przez Boga. Dla niego, wszelkie jej problemy są uczestnictwem w męce i śmierci Pana Jezusa.

Według Ojca Pio, Raffaelina powinna się cieszyć, gdyż została przez Pana Jezusa obdarowana łaskami, których nie otrzymali inni. "Odwagi zatem, nie bój się prześladowań, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych, ponieważ nic nie oddzieli Cię od Najwyższego Dobra, którego czujna łaska Cię ochroni" - pisze Ojciec Pio.

Szatan wiedzie na pokuszenie

Raffaelina pisała, że czuje się niegodna przyjmować Komunię Świętą. Ojciec Pio stanowczo przeciwstawił się takiemu myśleniu. Pisał, że myśli te pochodzą od szatana. Skutki wpadnięcia w zastawioną przez niego sieć - jak pisał - mogą być tragiczne. "Ponieważ nie jest mu dane odsunąć Cię od Komunii, pragnie odebrać Tobie pogodę ducha i dziecięce oddanie wymagane od tych, którzy przystępują, aby otrzymać pocałunek od Jezusa w Najświętszym Sakramencie" - pisał. Według zakonnika, szatan nie dosięgnie jednak duszy, którą Jezus przytula do swojego serca i wspiera swoją łaską. Namawia więc Raffaelinę, aby przezwyciężała każdą trudność i zniechęcenie.

Listy ciągle aktualne

Listy te mają wagę szczególnego świadectwa. Akcent, jaki kładzie Ojciec Pio na zaufanie Bogu, jest aktualny zawsze. Wzajemny stosunek piszących pokazuje wyraźnie, że Ojciec Pio prowadził Raffaelinę duchowo. Radził jej i wskazywał drogę, którą powinna iść do Boga. Epilogiem tej korespondencji było ich spotkanie w lutym 1916 roku. Raffaelina była wówczas śmiertelnie chora. Spotykali się przez miesiąc, wiele rozmawiając o życiu duchowym. Umarła dwudziestego piątego marca. Późniejszy święty był przy jej śmierci. Przez pozostałe pięćdziesiąt lat życia był pewny, że Raffaelina modli się za niego.