Uczynił mi Wszechmocny

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny gromadzi tłumy wiernych w kościołach parafialnych, ale jeszcze bardziej kieruje myśli i serca ku sanktuariom Maryjnym; tym małym i tym wielkim, zwłaszcza ku Jasnej Górze. Nie możemy jednak zapomnieć, że miejsca i czasy święte są zachętą, by zagłębić się w istotę wydarzeń i przeżyć, dzięki którym one się zrodziły. Czytając hymn uwielbienia, który wychodzi z ust Maryi, warto odkryć, że jest on streszczeniem tego, co każdy z nas może i powinien przeżywać w każde święto Maryjne, czy też w jakimkolwiek miejscu, gdzie w szczególny sposób wspomina się Matkę Bożą i prosi o Jej wstawiennictwo.

Każde słowo, które słyszymy w Magnificat, kieruje człowieka ku Bogu. O Bogu mu mówi. To właśnie Jego wielbi ludzka dusza, to w Nim duch człowieka odnajduje swoją radość, to On spogląda na nasze uniżenie, czyni dla nas wielkie rzeczy i swym miłosierdziem ogarnia każde pokolenie. W prostych słowach uwielbienia Maryja streszcza to wszystko, co kryje się w głębi ludzkiej duszy, gdy czuje na sobie Boże wejrzenie... W chwili wybrania i wtedy, gdy w Jej życiu zaczynają się realizować wielkie dzieła Boże, Niewiasta z Nazaretu nie myśli o sobie. Mówi tylko o Tym, który Ją wybrał, bo "święte jest imię Jego".

Są takie chwile, kiedy każdy z nas może powiedzieć "wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny". To właśnie wtedy, dzięki konkretnym wydarzeniom z naszego życia, czujemy się wniebowzięci. Jednak nie w sensie czysto ludzkiej egzaltacji, ale poprzez autentyczne zbliżenie się do nieba, do tego, co święte, do Boga samego.

Każde święto Maryjne oraz spojrzenie na wydarzenia, które miały miejsce w życiu Najświętszej Maryi Panny i na Jej postawę, może być okazją do jeszcze głębszego i pełniejszego spotkania z Bogiem. Ta, którą Bóg przyjął do swojej chwały, ukazuje bowiem drogę, którą może pójść każdy z nas.