Silniejsze od śmierci

Więzy ludzkie niekiedy stają się martwe nawet z najbliższymi. Jedną z przyczyn tego zjawiska jest odległość. Im jest większa, tym trudniej podtrzymać i zachować przyjazną znajomość, miłość. Tak było z Magdaleną. Przed laty wyjechała na Zachód. Tam znalazła pracę, kupiła mieszkanie, poznała życzliwych sobie ludzi. Rodziny nie założyła. Do rodziny pozostałej w kraju nie tęskniła - rodzice od lat pili. Kiedyś napisała do mnie list: "Miesiąc temu zmarła (??) nagle moja mama. Nie wiem dokładnie, co się stało, ale to dla mamy chyba już bez znaczenia... Nagle zrozumiałam, jak bardzo zmieniłam się przez te 10 lat mieszkania na Zachodzie. Nie mogę zrozumieć, jak można...".

Świętujemy Wielkanoc. Wcześniej rozpamiętywaliśmy zbawczą śmierć Jezusa, która dała nam odkupienie grzechów, wydała owoc trwający na wieki. Tej śmierci nie można zapomnieć. Najczęściej używana aklamacja po przeistoczeniu brzmi: "Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie...".

Śmierć Jezusa od śmierci naszych bliskich różni się pustym grobem. ON zmartwychwstał, nasi bliscy dopiero tego oczekują. Nasze życie zmierza do śmierci, ale nie ona jest naszym celem, tylko zmartwychwstanie... Od naszego serca zależy, jakie i z kim podtrzymujemy więzy, natomiast od naszej duszy, jakie mamy więzy z Bogiem.

W Krościenku na Kopiej Górce, wchodząc na teren ośrodka oazowego, można przeczytać napis: "A z tej śmierci życie tryska". Dla ludzi głębokiej wiary życie tryska w Liturgii. Ona dziś jest urzeczywistnieniem wydarzeń zbawczych. Z Jezusem budujemy więzy właśnie przez żywy i częsty udział we Mszy świętej. Wspomniana wyżej Magdalena z roku na rok osłabiała więzy z rodziną, natomiast z Bogiem utrzymywała więzy bardzo żywe i mocne. Pracując w dużym mieście w szpitalu, stara się codziennie być na Eucharystii. A trzeba zaznaczyć, że w tym kraju udział w dni powszednie we Mszy świętej jest trudny. Dzięki więzom z Bogiem umie pozytywnie przeżyć trudy przebywania w obcym kraju.

Zadajemy sobie pytanie o nasze więzy z Bogiem. Czy chodząc do spowiedzi i Komunii raz na rok, mogę mieć z Jezusem głębokie i żywe więzy...? Czy traktując Boga li tylko świątecznie, mogę powiedzieć, że jest On bliższy niż rodzina, z którą żyję...? Każdy z nas zapewne spotkał ludzi sobie bliskich. Z różnych przyczyn, np. z powodu zmiany miejsca pracy, zamieszkania czy pobytu, więzy te zmieniły się, osłabły lub zanikły. Z Bogiem tak być nie może. ON jest wszędzie, Jego Liturgia sprawowana jest na wszystkich ołtarzach świata.

Święta to czas bycia z najbliższymi. Przy stole, na spacerze, na cmentarzu wspominamy tych, których śmierć już pochłonęła, a nasze więzy z nimi, mimo pamięci modlitewnej, jednak słabną. Tylko ze śmierci Jezusa życie tryska. Warto więc z NIM budować i utrzymywać więzy, które nie zanikną mimo naszej śmierci... Radosnych, żywych, spokojnych świąt - Alleluja!