Pan go potrzebuje

Niekiedy, organizując spotkania, akcje charytatywne lub wielkie uroczystości, odwołujemy się w Kościele do pewnych form reklamy, która ma zachęcać szczególnie tych, co drogę do kościoła odnajdują z pewnymi trudnościami. Choć pomysłów duszpasterskich zdaje się być w tym względzie coraz więcej, życie Kościoła skupia się jednak na prostych, dobrze nam znanych formach, które stanowią o jego codzienności i ciągłości doświadczenia wiary. Obok wielkich rozważań teologicznych, studiów i sympozjów, koncertów i wielkich akcji ewangelizacyjnych, trwa nieprzerwanie nurt codziennego, prostego życia z wiary, która stary porządek ludzkiego życia nieustannie czyni nowym.

Gdy czytamy fragment z Ewangelii wg św. Łukasza, który ukazuje nam wjazd Chrystusa do Jerozolimy, zadziwia niezwykła prostota tego obrazu i swego rodzaju oczywistość, z jaką wszystko się tu dzieje. Chrystus posyła uczniów do pobliskiej wsi. Ci odwiązują stojącego tam osła, mówiąc po prostu: "Pan go potrzebuje"... Nikt nie protestuje, nie dyskutuje. Nikt nie pyta, kiedy osioł zostanie oddany. Wystarczy to jedno: "Pan go potrzebuje".

Być może św. Łukasz wszystkiego nam nie powiedział. Zamiast wielkiego obrazu malowanego kolorowymi farbami stawia nam przed oczy raczej rysunek, fascynujący prostotą kilku mistrzowskich kresek. Ma się jednak wrażenie, że w tym rysunku, kilku zdaniach zapisanych na kartach Ewangelii, św. Łukasz ujął wszystko, co jest nam potrzebne, by z prostotą i zaufaniem, które mieli uczniowie, odpowiedzieć na każde wezwanie Chrystusa.

Zanim wejdziemy w dni męki i śmierci Zbawiciela, włączmy się w szczerą i prostą radość Niedzieli Palmowej. Tym samym zaufaniem i otwartością, które towarzyszyły uczniom, niech dobry Bóg ogarnie także nasze serce, abyśmy pośród zwykłych obowiązków, spraw i sytuacji umieli przyjmować przychodzącego do nas Chrystusa Pana.