Uzdrawiający sakrament

Katechizm Kościoła Katolickiego dwa sakramenty pokuty i namaszczenia chorych określa mianem sakramentów uzdrowienia. Sam Jezus Chrystus, którego często określamy jako lekarza dusz i ciał ludzkich, odpuścił grzechy paralitykowi i przywrócił mu zdrowie ciała (por. Mk 2, 1-12). Chciał też, by Kościół mocą Ducha Świętego kontynuował jego dzieło uzdrawiania i zbawiania, które obejmuje zarówno sferę duchową, jak i cielesną. Zadanie to Kościół wypełnia także poprzez sakrament pokuty.

Dnia 31 marca 2002 roku, w ramach przemówienia do uczestników kursu zorganizowanego przez Penitencjarię Apostolską - jeden z trybunałów Stolicy Apostolskiej, Jan Paweł II powiedział:

Poprzez chrzest człowiek zostaje upodobniony do Chrystusa, zyskując nieusuwalny charakter ontologiczny. Jego wola jest jednak nadal podatna na pokusy grzechu, który oznacza bunt przeciw najświętszej woli Bożej. Jego konsekwencją jest utrata Bożego życia łaski, a w skrajnych przypadkach także zerwanie prawnej i widzialnej więzi z Kościołem: takie są tragiczne skutki grzechu.

Jednakże Bóg bogaty w miłosierdzie (por. Ef 2, 4) nie pozostawia grzesznika własnemu losowi. Posługując się władzą, udzieloną apostołom i ich następcom, sprawia, że w grzeszniku - jeśli żałuje - działa odkupienie uzyskane przez Chrystusa w tajemnicy paschalnej. Taka jest przedziwna skuteczność sakramentu pojednania, który usuwa sprzeczność spowodowaną przez grzech i odtwarza prawdę chrześcijanina jako żywego członka Kościoła, Mistycznego Ciała Chrystusa. Ujawnia się tu organiczna wieź tego sakramentu z Eucharystią, która jako pamiątka ofiary złożonej na Kalwarii jest źródłem i szczytem całego życia jedynego i świętego Kościoła.

Jezus jest jedynym i nieodzownym Pośrednikiem wiecznego zbawienia. Jednoznacznie stwierdza to św. Paweł: "Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich" (1 Tym 2, 5-6). Wynika stąd, że do osiągnięcia zbawienia wiecznego konieczne są środki łaski ustanowione przez Jezusa, czyli sakramenty. Błędne jest zatem i zgubne przekonanie, że można rozliczać się z Bogiem poza Kościołem i ekonomią sakramentalną. Znamienne jest, że Zmartwychwstały, gdy wieczorem w dniu Paschy przekazał apostołom władzę odpuszczania grzechów, w tym samym momencie orzekł, że jest ona konieczna (por. J 20, 23). Na Soborze Trydenckim Kościół uroczyście potwierdził, że ta władza jest niezbędna w odniesieniu do grzechów śmiertelnych (por. sesja XIV, rozdz. 5 i kan. 6: DS, 1679, 1706). (...) Sprawowanie sakramentu pokuty jest zawsze aktem Kościoła, który wyznaje w nim swą wiarę i składa dzięki Bogu za to, że On w Jezusie Chrystusie uwolnił nas od grzechu. Wynika stąd, że zarówno ze względu na ważność, jak i na godziwość samego sakramentu kapłan i penitent winni wiernie przestrzegać tego, czego Kościół naucza i nakazuje.

Widząc jasno rolę Kościoła działającego zgodnie z wolą Chrystusa, który uzdrawia poprzez sakrament pokuty, chciejmy zapoznać się z przepisami prawa kanonicznego regulującymi sposoby skutecznego korzystania z tego sakramentu, które przybliżą nam artykuły publikowane na łamach naszego czasopisma.