Grób, który nie budzi lęku<BR>- refleksja wielkanocna

Na początku lat siedemdziesiątych ukazała się niepozorna książka "Czas otwarty, debiut eseistyczny" ks. Janusza St. Pasierba. W skład książki weszły szkice o roku liturgicznym. Wśród nich nie mogło zabraknąć rozważań paschalnych.

Ks. Pasierb wie, że jedynie zmartwychwstanie Chrystusa nadaje chrześcijaństwu sens. Anioł wypowiadając w pobliżu Grobu słowa: "Nie bójcie się", niweczy największą z ludzkich trwóg, trwogę śmierci. Człowiek jest bowiem bytem ku Życiu, a nadzieja pozwala mu wierzyć, że i jego grób ongiś opustoszeje. "Przy tym grobie nie potrzeba żadnej pociechy. Przecież jest to grób pusty, nie kryjący trupa, rozkładu, nie przypominający o śmierci, jedyny na świecie grób, który nie budzi lęku". Jest niemym świadkiem wydarzeń historycznych, tak, jednak nade wszystko jest miejscem żywej prawdy i źródłem nadziei. Rękojmią nadziei.

"Ta noc nie jest świętem samego Chrystusa. Tej nocy sprawa jego śmierci i jego życia była już nieodwołalnie związana ze sprawą życia i śmierci każdego człowieka". W refleksji paschalnej ks. Pasierba Zmartwychwstały Jezus nie jest Kimś z Kościoła, czy z Muzeum, jest Kimś z Życia. Kimś tak realnym i bliskim, jak człowiek spotkany na ulicy, jak bezdomny, przechodzień, wędrowiec. "Niewiele jest śmierci ludzkich, które byłyby straszniejsze od jego śmierci" - pisze Pasierb. To prawda. Niemniej Zmartwychwstały Bóg, "zmasakrowany [...], upadający, święty, mocny", jest Człowiekiem i jako taki przenika całą człowieczą codzienność, i tę najbardziej prozaiczną, i tę naznaczoną patosem dojmującego cierpienia. Chrystus uświęca ziemski czas każdego człowieka, jego tragedie i bezsilność, ból i rozpacz. A z głębi tej jakże trudnej codzienności wskazuje na cel najwyższy, na Niebo. On jest przed nami. Każdy dzień naszego życia przybliża nas do Niego. Ziemia staje się wówczas, jak tłumaczy ks. Pasierb, miejscem szczególnym: "wspólną Ziemią Boga i ludzi, ojczyzną życia". Miejscem przeżywania paschalnych Radości.