Przestrzeń na przyjście Pana

Liturgia Adwentu pomaga nam tworzyć w sobie i wokół nas przestrzeń na przyjście Pana. Przesłanie czytań grawituje wokół trzech tematów.

Tekst Ewangelii nadaje ton całości, przywołując wezwanie do nawrócenia Jana Chrzciciela. Sednem konwersji, do której wzywa największy z proroków Starego Przymierza, jest zmiana naszej postawy wobec czasu. Mamy porzucić przeżywanie drogi wiary z akcentem na przeszłość („Abrahama mamy za ojca”), co możemy robić, zarówno rozkoszując się przeszłą chwałą, jak i dając się sparaliżować doświadczonym wcześniej lękom i zranieniom, a zwrócić się ku teraźniejszości i przyszłości („On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem”). To wyłącznie dziś i jutro jest w naszych rękach. Mamy je otworzyć na rozpłomienioną miłość Ducha.

Przywołując jedno z najważniejszych proroctw mesjańskich Starego Testamentu, pierwsze czytanie pomaga nam z kolei zrozumieć, że nie będzie przestrzeni na przyjście Pana, jeśli nie będziemy myśleć i pragnąć z rozmachem (think big, jak mawiają anglofoni). Nadchodzący Mesjasz przychodzi, by obronić biednych, ostatecznie powstrzymać wszelką niesprawiedliwość, wyeliminować bezbożność. Tylko ostatecznie przekształcony mocą miłości świat („wilk zamieszka wraz z barankiem”) jest adekwatnym celem pragnień tych, którzy czekają na przyjście Pana.

Gdyby jednak ktoś chciał uznać, że tak sformułowane ambicje przemiany świata są dla nas „ponad stan” i mogą nas tylko frustrować – szczególnie biorąc pod uwagę to, co dziś dokoła nas widzimy – drugie czytanie pomaga nam znaleźć drogę do naszej codzienności – uświadomić sobie, że o przemieniony mocą Boga świat może i ma zabiegać już tu i teraz każdy z nas („przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga”). Tworzenie przestrzeni na przyjście Pana ma mieć postać tak zwyczajną, jak decyzja o tym, by nie posłać dalej mema, który pogłębia nienawiść między zwalczającymi się plemionami, powiedzieć coś pozytywnego o swoim przeciwniku czy uśmiechnąć się do kogoś, kto nas nie lubi.

Oto więc program Adwentu: kładąc akcent na teraźniejszość i przyszłość, pragnąc z rozmachem i angażując się w proste akty miłości, twórzmy przestrzeń na przyjście Pana.

Słowa Ewangelii według św. Mateusza

Wowym czasie pojawił się Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki!».

Sam zaś Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem były szarańcza i miód leśny. Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. A gdy widział, że przychodziło do chrztu wielu spośród faryzeuszów i saduceuszów, mówił im:

«Plemię żmijowe, kto wam pokazał, jak uciec przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc godny owoc nawrócenia, a nie myślcie, że możecie sobie mówić: „Abrahama mamy za ojca”, bo powiadam wam, że z tych kamieni może Bóg wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostanie wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma on wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym».

Mt 3, 1–12