Zmarł "El Comandante"

  "Komendant i przywódca rewolucji kubańskiej zmarł wieczorem o godz. 22.29" - oświadczył Raul Castro, jego brat.

Nazywany "ojcem rewolucji kubańskiej" Fidel Castro jeszcze w sierpniu pojawił się publicznie z okazji swoich 90. urodzin. Był to pierwszy i ostatni raz od kwietnia br., gdy wystąpił z przemówieniem na zakończenie plenum Komunistycznej Partii Kuby. Przyznał wówczas, że jest w zaawansowanym wieku, ale kubańskie koncepcje komunistyczne są nadal aktualne i "Kubańczycy zwyciężą"; zachęcał swoich następców, aby szli dalej jego drogą.

Po przebytej dziesięć lat temu skomplikowanej operacji, której charakteru nigdy nie ujawniono, Fidel Castro przekazał piastowane funkcje państwowe i partyjne swemu młodszemu bratu Raulowi. W 2006 r. Raul stanął na czele rządu, a w 2008 r. objął oficjalnie stanowisko prezydenta i rozpoczął reformy, nazwane "aktualizacją socjalistycznego modelu gospodarki". Od tego czasu Fidel żył na uboczu, ogłaszając tylko od czasu do czasu własne komentarze na temat aktualnych wydarzeń.

Fidel Alejandro Castro Ruz urodził się 13 sierpnia 1926r. Po ukończeniu szkół prowadzonych przez księży Marianów i jezuitów, rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Hawanie. Tam był adwokatem, a w latach 40. XX wieku wstąpił do Kubańskiej Partii Ludowej. W 1952 roku wybrany na deputowanego w Izbie Reprezentantów, po zamachu stanu generała Batisty organizował zbrojny opór, za co trafił vdo więzienia, uwolniony na mocy amnestii w 1955 roku, wyemigrował do Meksyku, gdzie zaplanował przejęcie władzy na Kubie. Do kraju wrócił w 1956r. Trzy lata później ogłosił się naczelnym dowódcą sił zbrojnych, potem premierem. Faktycznie dzierżył pełnię władzy, obiecując polepszenie warunków życia. Nacjonalizował majątek amerykański, doprowadzając do napięć z USA, co pchnęło go w ramiona komunizmu i sojuszu z ZSRR. 

W 1961 roku, proklamował socjalistyczny charakter rewolucji i odwołał się do marksizmu-leninizmu. Prowadził politykę „eksportu rewolucji“, realizowaną między innymi poprzez ekspedycje kubańskich jednostek wojskowych do takich krajów jak Angola, Etiopia czy Zair. Po chwilowej liberalizacji polityki gospodarczej w połowie lat 70. i kryzysie społeczno-politycznym w 1981 nastąpiło ponowne zaostrzenie kursu w polityce wewnętrznej. Pod koniec lat 90. ponownie przeprowadził pewną liberalizację życia na wyspie. W 2006 roku zrezygnował z władzy, a w 2008 roku ustąpił ze stanowiska przewodniczącego Rady Państwa