Nie jest tak źle

Do tematu „młodzi a Kościół” regularnie wracamy na łamach „Przewodnika”. Tym razem okazją jest kanonizacja – pierwsza za pontyfikatu Leona XIV – dwóch młodych błogosławionych: Piotra Jerzego Frassatiego i Karola Acutisa.
Zanim jednak o nich, krótki cytat z rozpoczęcia… trzeciej narodowej peregrynacji Ikony Matki Bożej Częstochowskiej. Pierwsza peregrynacja, będąca pomysłem kard. Stefana Wyszyńskiego, rozpoczęła się w latach 50., druga – w latach 80. Dla dzisiejszej młodzieży to zamierzchła przeszłość, dlatego tym bardziej warto posłuchać tego, co podczas inauguracji w diecezji sosnowieckiej mówił kard. Kazimierz Nycz. Emerytowany metropolita warszawski zwrócił uwagę na rzecz oczywistą: młode pokolenia widzą sprawy inaczej niż pokolenia ich rodziców i dziadków. Ale nie znaczy to automatycznie, że jest to podejście gorsze. Powołał się przy tym na liczne przykłady młodych angażujących się w życie swoich parafii, wspólnot czy rzesze młodzieży, które wzięły udział w niedawnym Jubileuszu Młodych w Rzymie. Dawna forma peregrynacji powinna być dla nas impulsem do tworzenia nowych form duszpasterstwa, wspólnot i dróg prowadzących do młodych oraz pomagających im odnaleźć Jezusa – mówił w Sosnowcu kard. Nycz. I tu możemy przejść do bohaterów kanonizacji z 7 września, bo historie życia i Frassatiego, i Acutisa potwierdzają te słowa.
Najważniejsze elementy ich biografii opisujemy w naszym temacie numeru. Zarówno w przypadku Frassatiego (artykuł Szymona Bojdy na s. 14), jak i Acutisa (Elżbieta Wiater na s. 16) uderza to, że droga, jaką wybrali, wcale nie była oczywista. Można wręcz zaryzykować stwierdzenie, że była pod prąd rodzinnemu klimatowi i oczekiwaniom. A jednak żyjący na początku XX wieku Frassati (1901–1925) – świecki dominikanin, znany z działalności społecznej i charytatywnej, a także bardziej nam współczesny Acutis (1991–2006) – znany z miłości do Eucharystii oraz wykorzystania nowych technologii w ewangelizacji, zostaną nam wszystkim postawieni za wzór do naśladowania. I swoich naśladowców już mają.
W internecie, a więc naturalnej dla młodych ludzi przestrzeni, można znaleźć sporo treści tworzonych przez ludzi, dla których Bóg i Ewangelia są najważniejsi w życiu. Przygląda się im Weronika Frąckiewicz (s. 18). W przypadku jej rozmówców uderzają odpowiedzialność i pokora, z jaką wypowiadają się o swojej misji. – Trzeba mieć świadomość, że jesteśmy tam po to, aby przekazywać ludziom nie siebie, lecz Pana Boga. Nie chodzi o moje własne upodobania, lecz o to, co Chrystus chce przekazać przez Ewangelię – mówi Patryk Bożemski, znany w sieci jako ceremoniarznatiktoku. – Misją jest pokazywanie Kościoła jako wspólnoty. Nie tworzymy wyłącznie własnych treści, ale przede wszystkim budujemy obraz Kościoła, żywego, jednoczącego i niosącego wiarę – mówi z kolei tegoroczny maturzysta Krzysztof, znany jako krzychu.lektor. Chcą docierać do swoich rówieśników, którzy są poza Kościołem, i do tych, którzy pogubili się w życiu, by zobaczyli, że we wspólnocie można znaleźć radość, rozwój duchowy, a ostatecznie drogę do zbawienia. Młodym twórcom życzymy jak największych zasięgów, by z Dobrą Nowiną docierali właśnie do rówieśników. Z nowymi świętymi, którzy z pewnością przyklasnęliby tym i podobnym inicjatywom, powinno być łatwiej.