Ślub kościelny warunkiem przyjmowania innych sakramentów

Odpowiedź rozpocznę od ostatniego pytania. W zwykłych warunkach, a w takich Pani żyje, do ważności związku małżeńskiego potrzebne jest wzajemne przyrzeczenie małżeńskie złożone w obecności kapłana i dwóch świadków (por. kan. 1108 KPK). Tylko tak zawarte małżeństwo daje możliwość przystępowania przez Panią do sakramentów pojednania i Komunii św.

W sytuacji Pani jako wdowy węzeł małżeński już nie istnieje (przyrzeczenia małżeńskie obowiązują do śmierci). W takiej samej sytuacji jest poznany przez Panią mężczyzna, także wdowiec. Dlatego nie ma prawnej przeszkody do zawarcia przez Was małżeństwa w Kościele.

Problem niewiary albo niepraktykowania jej przez jedną ze stron pragnących zawrzeć małżeństwo kościelne nie jest niepokonalną przeszkodą. Kościół, choć niechętnie, to jednak pod pewnymi warunkami (pisałem o tym w innym artykule) zgadza się na ślub z osobą ochrzczoną, a obecnie deklarującą się jako niewierząca albo niepraktykująca. Chodzi tu o duchowe dobro tej strony, która jest wierząca i która po zawarciu związku małżeńskiego dalej pragnie w pełni praktykować swoją wiarę.

Zatem, jeśli poznany przez Panią mężczyzna rzeczywiście Panią kocha i szanuje, powinien zdobyć się na zawarcie małżeństwa kościelnego chociażby tylko dla Pani dobra. Mogłaby to być ceremonia w swej najskromniejszej formie: tylko przed księdzem i dwoma świadkami. W ten sposób będą uszanowane poglądy obu stron zawierających małżeństwo.